Xωρίς αναπνευστήρα

Θάλασσα ξεραμένη άφηνε τον βυθό της,

κάπου λίγο έξω από το μπαλκόνι μου.

Νερό κανείς εκεί δεν ζήτησε να δει

αφού από ώρα έψαχνε για κοχύλια.

Εγώ μονάχα ζήτησα μια δροσερή αναπνοή

σε κείνη την φωτιά που έκανε κάθετι να καεί.

Ανάσα να μπορέσω να αναπνεύσω από την αρχή,

ήταν σκοτάδι πια πυκνό, ίσως να ξέχασε και να το δει.

Ανάσα είχα και αυτή την έχασα,

θάλασσα βρήκα και κείνη ξεράθηκε.

Χθεσινός άνθρωπος του αύριο

Χάρτινα κάγκελα υψώνονται ολόρθα τριγύρω.
Μικρές και ασήμαντες φωνές προσπαθούν να υπερισχύσουν,
ήχοι αβάσταχτοι, παράφωνοι, παραπλανητικοί.

Δρόμο έψαχνε καθάριο, φωτεινό και δροσερό
απόμερα κάπου, από κραυγές να ησυχάσει.

Έτρεχε το σύννεφο στην πίσω άκρη τ' ουρανού,
μακριά διωγμένο και έρημο, έψαχνε άνθρωπο
να βρει, να τον δοξάσει.
Δάκρυα δεν του 'μεναν άλλα,
φωτιά και αστέρια για να διώξει,
μόνο σκοπό του είχε τον ήλιο να καταρρακώσει.

Άνεμος φύσαγε χωρίς χαρά να φέρνει,
άπνοια τώρα μεταμόρφωνε τις πράξεις μιας αξίας.

Θα έχει πάντα μια ελπίδα, ιδεατή
και έζησε την μέρα εκείνη δίχως γιατί.

Νοικιασμένα διαμερίσματα και ξενικά ερείπια,
δεν είναι δικά του, μα αυτός δικά του θα τα πει.
Έτσι, σε μια προσπάθεια τον τόπο του να πλάσει,
θα περιπλανηθεί ξανά, σε μια προσπάθεια του να το σκάσει.

Τον θάνατο δεν τον φοβάται διόλου,
ξεκίνησε να θάβει στάχτες μεθοδικά.
Μόνος μπορεί και να προλάβει
αν τ' ακροδάχτυλα του αγγίξουν το τελευταίο λεωφορείο.
Προορισμός του κάποιες τελευταίες ξεθωριασμένες επιδιώξεις.

Πρόχειρα

Τα ραδιόφωνα ηχούν συναισθημάτων ύπαρξη.

Η πνοή μου σταματά σε κείνα τα κομμάτια,

το ένα μετά το άλλο,

όλα θυμίζουν εσένα, μιλάνε για σενα, καλούν εσένα!

Η κλήση αυτή συνδρομητή δεν θα βρει.

Και όσο, μόνο εκείνη ξέρει πόσο,

σ' αγάπησε, δεν είναι ψέμα...

Real utopia

Για μια αληθινή ουτοπία
ήταν που σκόπευα να γράψω.

Συζήτηση μεγάλη, αέναη, κι όμως,
την ύπαρξη ουτοπίας δεν θα περιγράψω.
Όνειρα αν υπάρχουν αληθινά,
θα 'θελα ξανά πολύ να ψάξω.

Είπα, αν είναι όνειρα,
πραγματικά δεν γίνονται.
Αν πάλι γίνονται ζωή,
τότε σίγουρα όνειρα δεν λέγονται.

Λύπη αμέσως με κατέκλυσε.
Συνειδητοποίηση πικρή τούτη η φράση.

Αποφάσισα.
Ουτοπία τώρα δεν θα ψάξω καμιά,
ίσως να ζούσα κάποτε παλιά. 

Ως πότε;

Ακουμπισμένη μπροστά στην εξώπορτα,

ατενίζω τον ανοιχτό ορίζοντα.

Κοιτώ το χρόνο, έρχεται, κοιτά, γελά, προσπερνά.

Μέσα του βλέπω ξεκάθαρα το βάραθρο,

χειρότερο φόβο αυτό καθόλου δεν το 'χω.

Γνωρίζω την σειρά των γεγονότων, 

οτι θα αφήσω να χαθεί οτι από μενα έχει απομείνει. 

Παρά το σκοτάδι και το βάθος του

το προβλέπω, το αναγνωρίζω, το δέχομαι

όποια μορφή, την απουσία φωτός, την έλλειψη πυθμένα. 

Δεν φοβάμαι το επερχόμενο, έρχεται.

Δεν στέκομαι σε παρελθοντικές ή μέλλουσες δυνάμεις.

Μόνο σέβομαι και αγαπώ, όσα πολύ πιστεύω!

Ως το τέλος, είτε δικό μου, είτε δικό τους.

Ως ότου τα ζητούμενα χαθούν ή κερδηθούν.

Ως τότε που πια άλλο δεν θα ποθώ.

Βαγόνια ζωής

Γραμμές του μετρό,

μια βραδιά του Σαββάτου.

Δύο αντικρινές αποβάθρες,

παράλληλες γραμμές

με προορισμό αντίθετο.

Κορίτσι όμορφο, γλυκό, κεφάτο.

Αγόρι νέο, με ένα χαμόγελο γεμάτο.

Στέκονται απέναντι, μα είναι δίπλα.

Κοιτάζονται ασταμάτητα, με μάτια δίχτυα.

Δεν μιλούν, αυτά τα βλέμματα αρκούν.

Τα τρένα έρχονται, οι στιγμές λιγοστεύουν.

Τα μάτια της έχουν γεμίσει, 

εκείνος δεν το βλέπει. 

"Θα με θυμάσαι!", ξάφνου, της φωνάζει.

Δεν είναι ερώτηση, ούτε απορία.

Είναι κατάφαση, κρύβει αγωνία.

Στα τρένα τους θα μπουν,

χάνονται και το ξέρουν.

Εκείνη διαλέγει θέση στο παράθυρο,

μια εικόνα του τέλους, παλεύοντας να κλέψει.

Εκείνος με ένα πλατύ χαμόγελο προβάλει εκεί,

ανταποδίδοντας το βλέμμα, χαζεύει μια οπτασία.

Χάνονται μες τα βαγόνια της ζωής.

Είναι το βράδυ, κάποιου Σαββάτου.

Μα μόνο η ζωή ξέρει, πρέπει να τους ενώσει.

Τα τρένα επανέρχονται συνέχεια στους σταθμούς τους.

Η κούνια

Παιχνίδια στην κούνια,                                  

και πάνω και κάτω

και πάνω και κάτω

και ξανά...

Έντονες συγκινήσεις,

ανάμεικτα συναισθήματα

κυρίως θετικά.

Μακριά εικόνα της ζωής μου μισής, 

μην πλησιάζεις άλλο, 

θα ζαλιστώ. 

Δυο τρεις λέξεις μικρές

μου φτάσαν για να κλάψω 

δεν ήταν λύπη ή χαρά

ήταν απ' οτι με αφορά.

Ένα κλάμα βαθύ,

απ'της ψυχής τα υπόγεια

κρυμμένο καιρό, 

μα τώρα προβάλλει.

Και πάλι θα ανέβω στην κούνια,

φόρα θα πάρω, 

θα θυμάμαι εσένα, 

φόρα θα πάρω,

και πάνω και κάτω,

και πάλι ξανά.

Ίαση ανύπαρκτη.

Πονάει.

Είναι κάτι ανεξήγητα περίεργο,

απροσδιόριστο και αντιφατικό.

Σε κρατά από το χέρι

την ώρα που σ'έχει ρίξει κάτω.

Σε απορροφά και σε διώχνει,

απ'την ύπαρξη και την ψυχή σου.

Έντονο πολύ είναι, 

ανάσα δεν μπορείς να πάρεις.

Προσπαθείς να ελευθερωθείς,

μάταιη διαδικασία, επώδυνη.

Θα σ'αφήσει όταν μονάχος 

θα χεις μείνει, ανίκανος ξανά.

Και πονάει τώρα, τόσο δυνατά. 

Βράδια αξημέρωτα προβάλλουν,
σε καταβάλλουν και ένα επιβάλλουν.
Εσένα να παρακαλάς,
κάτι να αλλάξει αυτό που δεν μπορείς.
Ο ύπνος σου αντιστέκεται,
και η μέρα σε τυφλώνει.
Οτιδήποτε πια, πονάει.

Πες μου τι να πιστέψω!

Και ας πήγε ήδη εικοσιεπτά και έντεκα,

πες μου τι να πιστέψω

και εγώ θα το κάνω αμέσως.

Δεν με πειράζει που σαν παιδί,

γελαστό, φοβισμένο, ταραγμένο, 

περιμένω να θέλω να κρατάω δεμένο.

Τίποτα και κανείς δεν το κάνει,

και όμως οι αλυσίδες μου, με ζητούν.

Κράτα με, φύλαξε με, διάλεξε με,

όλα τα μπορώ, αρκεί να τα πιστέψω.

Πες μου τι να πιστέψω!

Εμπρός πίσω;

Αναρωτιέμαι αν η φράση "εμπρός πίσω" είναι γραφική ή η μόνη εναπομείνασα λύση για την σωτηρία. Σωτηρία από το σάπιο, το πεπερασμένο ή μήπως την ακόλαστη πρόοδο της ανούσιας διαβίωσης. Δεν φοβάμαι το ερχόμενο, δεν στοιχειώνομαι από το απερχόμενο, φροντίζω να διαμορφώνω το "τώρα".

Σε μια εποχή όπου φοβάσαι και στοιχειώνεσαι, πρέπει να αναζητάς την οδό της διαμόρφωσης. Το ερώτημα τίθεται προς τα που και έχοντας ποιον ως σύμμαχο; Προσωπικά, προσπαθώ να ξεκαθαρίζω τον στόχο, τον σκοπό, το προσδοκώμενο και έπειτα να αναζητώ τα μέσα. Το ερώτημα όμως παραμένει. Το παρόν καθορίζεται από το παρελθόν και προδικάζει το μέλλον; Άραγε βρισκόμαστε σε φαύλο κύκλο επιλογών και πεποιθήσεων μένοντας έτσι πάντα κολλημένοι στις ρίζες; Ο σύγχρονος άνθρωπος τρομάζει σε μια τέτοια προοπτική. Τυφλωμένος από τις σειρήνες του μέλλοντος, αμελεί τον αξιακό κώδικα, το ήθος, την ιστορία, τα θεωρεί ερείπια και στρέφεται μπροστά, στο ερχόμενο. Δεν αντιλαμβάνεται βέβαια, ότι όταν η βάση είναι σαθρή, ότι και να προστεθεί θα διαλυθεί με την πρώτη ταραχή. Ξεχνά τα διδάγματα του παρελθόντος, τις αξίες "μιας άλλης εποχής", όπως λέμε υποτιμητικά, και γυρίζει την πλάτη σε καθετί που θα έπρεπε να κατέχει εξαρχής για να πορευτεί. Αποτέλεσμα; Η αέναη ταλάντευση που μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες, αν και όχι πάντοτε ορατές.  Θέλω να ξεκαθαρίσω εδώ, λάτρης του κάθε νέου αρκεί να έχει την κουλτούρα και τα συστατικά "μια άλλης εποχής". Εξάλλου το νέο δεν θα ερχόταν αν δεν είχε διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο το παλιό. Τρομάζω και θλίβομαι για το μέλλον του σημερινού παρόντος όπως έχει διαμορφωθεί ή όπως εμείς επιτρέψαμε να γίνει.

"Εμπρός πίσω" λοιπόν! Πάμε πίσω να πάρουμε την απαιτούμενη φόρα, την απαραίτητη ώθηση για να χαράξουμε την πορεία μας στο στερέωμα της ζωής. Καμία πορεία δεν υπήρξε ποτέ ρόδινη και ασφαλής, νομίζω όμως ότι αυτό είναι και το ενδιαφέρον στην ανθρώπινη φύση. Όσα βουνά ανέβεις, τόση περισσότερη θέα θα απολαύσεις, το μόνο σίγουρο.

παραμυθοχώρα ενηλίκων

πύργοι γκρεμισμένοι,
ήταν κάποτε παλάτια, φωτεινά περίτεχνα
τώρα θυμίζουν πύργους από άμμο,
σαν αυτούς των παιδιών στην παραλία.

δράκοι τρομακτικοί,
μολυσμένα μήλα και λύκοι σκοτεινοί,
δεν ήταν ποτέ πιο παραμυθένιοι,
μα αναστατώνουν την πραγματικότητα.

φρούρια απόρθητα,
πολεμίστρες και αμυντικές γραμμές,
γεμάτα ξένους άσχημους ανθρώπους πια,
ψάχνουν να βρουν το χαμένο αύριο.

και αν ποτέ και πάντα δεν υπάρχουν,
εγώ τελικά, μπορώ να τα ζω και τα δύο.

Πρωί και βράδυ

Τ' άφησα από τα χέρια μου,

πέταλα από τριαντάφυλλα,

μυρωδάτα, κομμένα ένα πρωί.

Τ' άφησα να πέσουν,

δάκρυα από ψυχή βαθιά, 

ζεστά, κρυμμένα μέχρι το βράδυ.

Μπροστά στον καθρέφτη

- Φοβόμουν, μην με κατηγορείς.

- Πάντα θα το ξέρεις, ο πιο σκληρός κριτής θα είμαι εγώ. Σου 'μαθα να λες αλήθεια.

- Την λέω.

- Τότε προς τι τα ψέματα;

- Δεν είπα ποτέ.

- Στο είπα, αυτό το "ποτέ" μην το χρησιμοποιείς. Δεν το εννοείς, κανείς δε το κάνει. Και μην προσπαθείς να με παραπλανήσεις. Μίλα!

- Τα φοβόμουν όλα, τα άσχημα, τα ρίσκα, και τα καλά. Όλα! Δεν με είχα ικανή, έτοιμη. Και δεν ήμουν. Λέω αλήθεια.

- Μην κλαψουρίζεις. Θάρρος! Δύναμη!

- Δεν κλαψουρίζω. Με τα χρόνια το κατάφερα και αυτό, να κλαίω πάντα από μέσα μου όταν έχει κόσμο, ακόμη και σενα.

- Σταμάτα να αλλάζεις κουβέντα. Σκέψου προσεκτικά, βρες τα όλα και δείξε τα μου.

- Λένε, οτι υπάρχουν πράγματα που τα ζεις, εσύ ο ίδιος, και δεν τα κατανοείς. Όσοι και να σου εξηγούν, να τα αναλύουν να προσπαθούν, φτάνει μόνο ένα δικό σου λεπτό.

- Τι λεπτό; Ποιο λεπτό; Που πρέπει να είναι;

- Ένα απλό, κανονικό λεπτό, μπορεί να σε βρει παντού, και θα σε βρει. Με βρήκε.

- Πες μου. Τι ξέρεις; Τι άλλαξε;

- Με είδα, χωρίς δικαιολογίες, τώρα κατάλαβα.

- Τι πράγμα;

- Ο φόβος με έχει νικήσει.

- Αυτό το ξέρω, ζεις φοβισμένη.

- Ναι

- Γιατί;

- Αφού το ξέρεις. Εσύ με έκανες.

- Όχι, λες ψέματα πάλι.

- Εσύ με έκανες και οι ηλίθιοι κανόνες σου.

- Πρόσεχε τι λες!

- Το κάνω, πλέον, ναι. Η αλήθεια είναι όλη μπροστά μου πια.

- Και τότε, γιατί κάνεις έτσι;

- Πλήρωσα για να την βρω. Με έκανες να την φοβάμαι.

- Και τώρα; Τι πρόβλημα υπάρχει πάλι;

- Πέρασε ο καιρός.

- Πάντοτε θα το κάνει. Πάλι δικαιολογίες;

- Η αλήθεια είναι.

- Ποια από όλες;

- Στην μόνη σημαντική αποστολή της ζωής μου, φαίνεται να απέτυχα.

- Άλλαξε το. Σε έκανα δυνατή.

- Είμαι στ' αλήθεια;

- Είσαι εσύ. Αυτό αρκεί.

Ενήλικος ανεμοστρόβιλος

Αδύνατο τώρα να σωθεί

αφού η δίνη που την μεγάλωσε,

θεριεύει ξανά.

Είναι πάλι ικανή να την οδηγήσει

σε μονοπάτια,

που αν και οικεία,

θα παραμένουν πάντα απόκρημνα.

Μοιάζει ξανά ανήμπορη στην μάχη.

Όσο για τις ελπίδες της, 

έχουν σβήσει από ώρα

θαρρείς και ήταν κεριά 

υποταγμένα στο βίαιο φύσημα του βοριά.

Ο στρόβιλος την κυριεύει,

όπως ήξερε και συνήθιζε πάντα να κάνει,

με απλές και ευέλικτες κινήσεις.

Και κείνη βλέποντας οτι η όποια αντίσταση

πάντοτε αποφέρει μόνο δυνατότερη ένταση, 

άφησε την άβυσσο της εμπειρίας να την καταβροχθίσει.

Εγχειρίδιο τσέπης

Θέλω να γράψω εγχειρίδιο για όλους τους ανθρώπους,

σίγουρα στόχο δεν έβαλα να μάθω σε κάποιους τρόπους.

Πως να γίνουν μαχητές και πάντα να νικούν,

πως να μείνουν άνθρωποι και να θυμούνται να γελούν.

Είναι το να αγαπάς, πράγμα σημαντικό,

πράγμα ατέλειωτο και αντιφατικό.

Σκληρή ζωή και ύπαρξη και οι άνθρωποι ξεχνιούνται,

δεν αγαπούν, δεν σκέφτονται και όλο παραπονιούνται.

Πρέπει στιγμές πολύπλευρες να ζήσεις, να προλάβεις,

μάταια χάνεις τον καιρό, χωρίς να καταλάβεις.

Τα αδέρφια και τους φίλους σου,

με λύπες μην ποτίζεις,

μάθε να σέβεσαι, να τους μετράς και κείνους να φροντίζεις.

Και αν η ζωή τα φέρει αλλιώς και κάποιος σε πληγώσει,

να συνεχίζεις να ζητάς όποιον θα σε λυτρώσει.

Πρέπει πολύ βαθιά σε σένα να πιστέψεις,

το ψέμα, κόσμο άκου με, ποτέ σου μην γυρέψεις.

Αξίες και αρχές δούλεψε και αναζήτα,

στο λεξικό σου να 'ναι αυτά, το άλφα και το βήτα.

Αυτά σκεφτόμουν και έψαχνα στο έργο της ζωής μου,

άλλο σκοπό δεν έπαιζα στο πιάνο της ψυχής μου.

Τα βράδια απελπίζομαι και πέφτω και κοιμάμαι,

η νύχτα είναι σκοτεινή, μα ξέρω πια, μόνη δεν θα 'μαι.

Οι σταθμοί

Βλέπω την άκρη της διαδρομής,

ξέρω που τελειώνουν αυτές οι ράγες.

Αυτή η γνώση δεν με κάνει πιο δυνατή, 

αντιθέτως και επιπροσθέτως,

η δύναμη αρχίζει να υποχωρεί όσο πλησιάζει.

Το εισιτήριο που αγόρασα ήταν ακριβό,

καλούμαι να το χρησιμοποιήσω,

θα λήξει άλλωστε αν δεν το κάνω.

Αφού το αγόρασα, θα το επικυρώσω.

Ξεκίνησα κιόλας να προχωρώ στο διάδρομο, 

και τώρα οι δύσκολες αποφάσεις.

Να συνεχίσω ευθεία, ή να στρίψω στην γωνία.

Δυο κατευθύνσεις, δυο δρόμοι χωριστοί.

Σε κάθε περίπτωση η πορεία είναι δύσκολη, 

και η κατάσταση απαιτεί μια μόνο επιλογή.

Σκάλες ευκολίας και επιστροφής δεν υπήρξαν ποτέ.

Αυτό συμβαίνει και τώρα, και άπαξ και δια παντός.

Η απάντηση μοιάζει λάθος, όποια και να' ναι.

Πως μπορείς να διαλέξεις μια μόνο πορεία,

χωρίς επιστροφές, και αντιφάσεις μετά.

Οι δύο λύσεις φαίνονται και είναι ελλιπείς.

Ολοκλήρωση και ομοφωνία ποτέ δεν θα βρεθεί.

Το τέλος όμως είναι πάντα εκεί, 

περιμένει να απορροφήσει ότι το προσεγγίζει.

Εξαργύρωσε αυτό το εισιτήριο, 

τρέξε μακριά από το σταθμό, μα να το ξέρεις,

και αν αποδράσεις από εκείνον, 

σταθμοί θα σε εγκλωβίζουν πάντα, 

η αρχή, τοποθετημένη στο παρελθόν πια είναι,

το τέλος πάντα εκεί να σε στοιχειώνει.

Χρόνος υπάρχει πολύς, διαφυγή καμιά.

Πρόγνωση καιρού

Σε μια ανάλυση δακρύων θα μπει πάλι,

ξανά και ξανά κείνο το βροχερό βράδυ.

Βροχή και ψιχάλες πάνω στο παράθυρο,

που χωρίς να το αντιληφθεί έπεσαν και σε κείνη.

Όχι, δεν είναι η καιρική κατάσταση,

φουρτουνιασμένη ψυχή και ύπαρξη ευθύνεται.

Με δάκρυα στα μάτια και λυγμούς,

με κύριο σημείο εμφάνισης το στέρνο.

Παρατηρήθηκαν επίσης, τρέμουλο στα χέρια,

και μια αδυναμία για όποια συνέχεια.

Όταν ξημερώσει ο καιρικός ψυχισμός

αναμένεται να γαληνέψει και οι παλμοί να κοπάσουν.

Κλαίνε όσοι φοβούνται, όσοι δεν κοιμούνται,

εκείνοι που πονούν, μα και κείνοι που ζητούν.

Κλαίνε ίσως αυτοί που αδικούνται,

θα κλάψουν όσοι συνεχίζουν να αδικούν.

Τα μάτια της μοιάζουν τώρα με "άνυδρες οάσεις",

αδύναμα πια να παράγουν αυτά τα σταγονίδια ψυχής,

είναι η ώρα περασμένη σίγουρα θα πεις.

Σε λίγο η ώρα έρχεται,

και κείνα ετοιμάζονται ξανά για την μεγάλη πρόκληση.

Βγάλε τα γυαλιά!

Να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια, 

δείχνει ειλικρίνεια και ωριμότητα.

Αυτά έγραφε ένα παλιό βιβλίο, 

μα είχε προλάβει, τα 'χε ξανακούσει.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια,

αναρωτιόταν για κείνη τη στιγμή.

Ήταν αληθινή πέρα για πέρα,

έλεγε και ξανάλεγε στην μορφή της

που ξεπρόβαλε στον αντικρινό καθρέφτη.

Κοίταξε κείνο τον άνθρωπο έντονα, 

τα μάτια των ψυχών ενώθηκαν

και αν η ζωή είναι στιγμές

τότε κι η ευτυχία είναι το ίδιο.

Οι άνθρωποι που κοιτάζονται στα μάτια,

λένε, είναι ευάλωτοι και αποκαλύπτονται.

Θέλει δύναμη να αφήνεις τις πόρτες ανοιχτές

μην φοβάσαι όμως τον κάθε εισβολέα.

Όσοι σ'αγγίζουν τελικά, τ'αξίζουν δικαιωματικά.

Ονειροπόληση

Μικρή έβλεπα όνειρα πολλά, γεμάτα με στιγμές, φοβισμένες, απροσδιόριστες, χαρμόσυνες και βιαστικές. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά πια, δεν μπορώ να θυμάμαι τα όνειρα μου. Ξυπνάω το πρωί, κενή από τις αναμνήσεις τους, δεν μπορώ να τα επαναφέρω στην μνήμη μου, δεν μπορώ να τα αναλύσω, ή να δεχτώ ανάλυση για την ψυχοσύνθεση μου από διάφορους "ειδικούς ονείρων".

Είναι παράξενο, κάποιοι λένε πως έχουν ένα όνειρο που το βλέπουν και τους ειδοποιεί για ένα καλό ή έναν κακό γεγονός, ένα που τους ταρακουνάει και σώζουν μια κατάσταση ή απλά νιώθουν οτι δεν θα την σώσουν, ένα όνειρο "passe- partout"! Εγώ πάλι, το μόνο όνειρο που θυμάμαι από παιδί και το μόνο που επαναλαμβάνεται από όσα θυμάμαι είναι οτι ανεβαίνω μια μεγάλη μαρμάρινη σκάλα, και ξαφνικά πέφτω. Τότε είναι που ξυπνάω γεμάτη ταραχή. Είναι περίεργο το συναίσθημα που νιώθω, αλλά νομίζω μετά από τόσα χρόνια, έμαθα να το βιώνω, να ξαπλώνω πάλι πίσω στο αφράτο μαξιλάρι, και να αφήνομαι στον ήσυχο ύπνο. Πάντα, μετά από αυτό το όνειρο, έχω έναν απολαυστικό, ατάραχο, αμέριμνο ύπνο, χωρίς άλλες τρομάρες και ξυπνήματα. Αυτό είναι το μόνο επαναλαμβανόμενο, δικό μου όνειρο και ποτέ δεν το χω συνδέσει με ένα επερχόμενο γεγονός, ή με κάποιο που να το προκάλεσε. Απλά, συμβαίνει.

Γενικά, δεν ξέρω αν πιστεύω στον κρυμμένο κόσμο των ονείρων, στις αναλύσεις, το υποσυνείδητο, τις όποιες καταστάσεις που τα προκαλούν. Μια φορά μόνο θυμάμαι, κοιμήθηκα ταραγμένη, πολύ μπερδεμένη και στεναχωρημένη, και στον ύπνο μου, ήρθε και με βρήκε αυτό που ήθελα να αποφύγω μένοντας ξύπνια. Είναι τελικά ένα μέρος που όλα μπορούν να συμβούν, ή απλά εκεί επιτρέπεται να τα αφήσεις όλα; Ποιος ξέρει άραγε, τι από όλα αυτά συμβαίνει;

Ούτως ή άλλως, μάλλον μεγάλωσα και δεν  τα ανακαλώ πια. Ύπνος απαλλαγμένος από την ζωή, και ζωή χωρίς όνειρα. Οι μυστήριοι κόσμοι, και τα μπερδεμένα πρόσωπα παραμένουν κλειστά, ίσως για να θωρακίσουν σκέψεις, ίσως για να ξεφορτωθούν τις σκέψεις της αυγής. Το μόνο απαραίτητο, να βεβαιωθώ οτι θυμάμαι τα όνειρα που κάνω με τα μάτια ανοιχτά.