Κονσέρτο

Έχω έναν μετρονόμο, 

κάθεται δίπλα στην καρδιά 

και την μετρά, τικ τακ, τικ τακ,

ας τον πούμε, "λογική".

Στην αρχή προσπάθησα να τον σταματήσω,

έβγαζα τις μπαταρίες, ας τις λέμε "πρέπει",

αφαιρούσα τον δείκτη, ας τον πούμε "σκέψεις".

Έκανα τα πάντα που μπορούσα, 

μα αυτός δεν σταμάταγε το μέτρημα του,

και ρύθμιζε αλλιώς τούτους τους χτύπους της καρδιάς.

Ώσπου μια μέρα ήρθανε οι αριθμοί, αυτοί του μετρονόμου,

μετρούσαν τους ανθρώπους στην ζωή της,

τις καταστάσεις, τις αποστάσεις, τις εντάσεις, τις ενστάσεις.

Αιτίες και αφορμές δεν έψαξαν ποτέ,

νοιάστηκαν μόνο για την καρδιά με το παράξενο τικ τακ,

νομίζω τούτοι οι αριθμοί συναισθημάτων όψεις παίρνουν.

Και τελικά, αυτός ο μετρονόμος δεν θα σταματήσει,

δεν θα πάψει ποτέ κείνο το τικ τακ, κείνο το μέτρημα.

Αυτό το λάθος μέτρημα, με τα χρόνια θα γίνει σωστό,

συνήθισε βλέπεις τούτη η καρδιά, έτσι να χτυπά.

Αντιφατικές συμφωνίες

Αντιφάσεις μαζί με ενστάσεις,

το βλέπω,

δεν θα αργήσει η ώρα της συναίνεσης. 

Θέλει προσοχή αυτή η έννοια,

δεν σημαίνει ούτε ήττα,

ούτε και συμβιβασμό.

Θέλει προσοχή μεγάλη τούτη η ερμηνεία,

πολλώ δε μάλλον η στιγμή και η έκβαση της.

Ίσως να 'ναι η συγκατάθεση, 

ίσως η ιδέα ενός κάποιου μυαλού 

που ενώθηκε ξανά με την μακριά στεκούμενη ψυχή του.

Άδικο είναι βέβαια τούτο και παράλογο,

παράλογο γιατί μέχρι τα τώρα τούτη η ύπαρξη

πάντοτε επέτρεπε να αδικιέται από το να αδικεί,

και έτσι και τώρα τον όρκο δεν θα παραβεί.

Λόγος και ψυχή είχαν βρεθεί στο συμφραζόμενο παλιά μαζί, 

μα τούτη η βραδιά αποτρέπει τούτες τις θύμισες.

Θα επιβάλλει την αυτοκρατορία του παρόντος 

με την καθηλωτική του ρώμη.

Και συ μην γελιέσαι ποτέ ξανά, 

μάχες κερδίζονται και χάνονται,

αυτό είναι ο πόλεμος και η ειρήνη της ζωής,

δεν πρόκειται να λήξει καθόλου απλά. 

Πλάσματα για άσματα

Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος,
μιά χαίρεται και γελά,
μιά απελπίζεται και πονά.

Πως να αρνηθώ εγώ
τούτη την φύση,
κι ας είναι απάνθρωπα ανθρωπινή.

Ομολογουμένως είναι,
απάνθρωπη από πλευράς συμπόνιας,
κάπου τώρα θα γελάσει η απονιά.
Συμπονώ, πόσο παράξενο
και μιας και το σκέφτηκες, πες το,
ψεύτικο και ξενικό, ακούγεται.
Μπορεί και να το θες,
δύσκολα όμως το κάνεις.

Πως γίνεται να νιώσεις τον άλλον;

"Δεν γίνεται, μην γελιέσαι",
ούρλιαζε πιο εκεί η λογική.
"Αν το θες, θα γίνει!",
ψιθύρισε σιωπηλά η ψυχή.

Δεν ξέρω ποια να πιστέψω,
ίσως και καμιά, εν τέλει.
Φίλες μου χρόνια πολλά,
με βασανίζουν τακτικά,
θα με υποστούν, εν γένει.