Μικρή έβλεπα όνειρα πολλά, γεμάτα με στιγμές, φοβισμένες, απροσδιόριστες, χαρμόσυνες και βιαστικές. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά πια, δεν μπορώ να θυμάμαι τα όνειρα μου. Ξυπνάω το πρωί, κενή από τις αναμνήσεις τους, δεν μπορώ να τα επαναφέρω στην μνήμη μου, δεν μπορώ να τα αναλύσω, ή να δεχτώ ανάλυση για την ψυχοσύνθεση μου από διάφορους "ειδικούς ονείρων".
Είναι παράξενο, κάποιοι λένε πως έχουν ένα όνειρο που το βλέπουν και τους ειδοποιεί για ένα καλό ή έναν κακό γεγονός, ένα που τους ταρακουνάει και σώζουν μια κατάσταση ή απλά νιώθουν οτι δεν θα την σώσουν, ένα όνειρο "passe- partout"! Εγώ πάλι, το μόνο όνειρο που θυμάμαι από παιδί και το μόνο που επαναλαμβάνεται από όσα θυμάμαι είναι οτι ανεβαίνω μια μεγάλη μαρμάρινη σκάλα, και ξαφνικά πέφτω. Τότε είναι που ξυπνάω γεμάτη ταραχή. Είναι περίεργο το συναίσθημα που νιώθω, αλλά νομίζω μετά από τόσα χρόνια, έμαθα να το βιώνω, να ξαπλώνω πάλι πίσω στο αφράτο μαξιλάρι, και να αφήνομαι στον ήσυχο ύπνο. Πάντα, μετά από αυτό το όνειρο, έχω έναν απολαυστικό, ατάραχο, αμέριμνο ύπνο, χωρίς άλλες τρομάρες και ξυπνήματα. Αυτό είναι το μόνο επαναλαμβανόμενο, δικό μου όνειρο και ποτέ δεν το χω συνδέσει με ένα επερχόμενο γεγονός, ή με κάποιο που να το προκάλεσε. Απλά, συμβαίνει.
Γενικά, δεν ξέρω αν πιστεύω στον κρυμμένο κόσμο των ονείρων, στις αναλύσεις, το υποσυνείδητο, τις όποιες καταστάσεις που τα προκαλούν. Μια φορά μόνο θυμάμαι, κοιμήθηκα ταραγμένη, πολύ μπερδεμένη και στεναχωρημένη, και στον ύπνο μου, ήρθε και με βρήκε αυτό που ήθελα να αποφύγω μένοντας ξύπνια. Είναι τελικά ένα μέρος που όλα μπορούν να συμβούν, ή απλά εκεί επιτρέπεται να τα αφήσεις όλα; Ποιος ξέρει άραγε, τι από όλα αυτά συμβαίνει;
Ούτως ή άλλως, μάλλον μεγάλωσα και δεν τα ανακαλώ πια. Ύπνος απαλλαγμένος από την ζωή, και ζωή χωρίς όνειρα. Οι μυστήριοι κόσμοι, και τα μπερδεμένα πρόσωπα παραμένουν κλειστά, ίσως για να θωρακίσουν σκέψεις, ίσως για να ξεφορτωθούν τις σκέψεις της αυγής. Το μόνο απαραίτητο, να βεβαιωθώ οτι θυμάμαι τα όνειρα που κάνω με τα μάτια ανοιχτά.
