Η κούνια

Παιχνίδια στην κούνια,                                  

και πάνω και κάτω

και πάνω και κάτω

και ξανά...

Έντονες συγκινήσεις,

ανάμεικτα συναισθήματα

κυρίως θετικά.

Μακριά εικόνα της ζωής μου μισής, 

μην πλησιάζεις άλλο, 

θα ζαλιστώ. 

Δυο τρεις λέξεις μικρές

μου φτάσαν για να κλάψω 

δεν ήταν λύπη ή χαρά

ήταν απ' οτι με αφορά.

Ένα κλάμα βαθύ,

απ'της ψυχής τα υπόγεια

κρυμμένο καιρό, 

μα τώρα προβάλλει.

Και πάλι θα ανέβω στην κούνια,

φόρα θα πάρω, 

θα θυμάμαι εσένα, 

φόρα θα πάρω,

και πάνω και κάτω,

και πάλι ξανά.

Ίαση ανύπαρκτη.

Πονάει.

Είναι κάτι ανεξήγητα περίεργο,

απροσδιόριστο και αντιφατικό.

Σε κρατά από το χέρι

την ώρα που σ'έχει ρίξει κάτω.

Σε απορροφά και σε διώχνει,

απ'την ύπαρξη και την ψυχή σου.

Έντονο πολύ είναι, 

ανάσα δεν μπορείς να πάρεις.

Προσπαθείς να ελευθερωθείς,

μάταιη διαδικασία, επώδυνη.

Θα σ'αφήσει όταν μονάχος 

θα χεις μείνει, ανίκανος ξανά.

Και πονάει τώρα, τόσο δυνατά. 

Βράδια αξημέρωτα προβάλλουν,
σε καταβάλλουν και ένα επιβάλλουν.
Εσένα να παρακαλάς,
κάτι να αλλάξει αυτό που δεν μπορείς.
Ο ύπνος σου αντιστέκεται,
και η μέρα σε τυφλώνει.
Οτιδήποτε πια, πονάει.

Πες μου τι να πιστέψω!

Και ας πήγε ήδη εικοσιεπτά και έντεκα,

πες μου τι να πιστέψω

και εγώ θα το κάνω αμέσως.

Δεν με πειράζει που σαν παιδί,

γελαστό, φοβισμένο, ταραγμένο, 

περιμένω να θέλω να κρατάω δεμένο.

Τίποτα και κανείς δεν το κάνει,

και όμως οι αλυσίδες μου, με ζητούν.

Κράτα με, φύλαξε με, διάλεξε με,

όλα τα μπορώ, αρκεί να τα πιστέψω.

Πες μου τι να πιστέψω!