Ίχνη ζωής

Κοιτάζω τις πατημασιές μας.
Σημάδια ζωής, πράξεων.

Κοίταξε τα σήματα που αφήνουμε στο χιόνι.
Κάθε μια ξεχωριστά, χαράσσεται, δεν σβήνει, δεν ξεχνιέται.
Καθαρές υπάρξεις κίνησης, ζωής, της ίδιας της ύπαρξης μας.
Δεν σπάνε διόλου την λευκότητα, μίασμα δεν είναι.
Απλά σημάδια σε έναν καμβά απέραντο, παντοτινό.

Μέσα σε κείνη την απλότητα, δημιουργήθηκαν σαν συνήθεις πράξεις.
Λεπτομέρειες που κανείς δεν υπολόγισε, δεν ζήτησε, ίσως και να μην θέλησε.
Συνέβησαν σε μας.

Κοίταξε τες προσεκτικά και δες την αλήθεια τους να ξεπροβάλει.
Δικιά μας είναι.

Δεν ήταν μοίρα ή τύχη, επιλογές απόλυτα δικές μας.
Κι όμως, όσο και να τις δεις, δεν θα τις βλέπεις.
Και όταν τις δεις, δεν θα υπάρχουν πια.

Χιόνι κατάλευκο σκέπασε κάθε μας πράξη, σκέψη, ζωή.
Χρόνος πέρασε, το χιόνι έπεσε.
Καλούμαστε ξανά, ξανά και ξανά σε μια αέναη συνεχή κίνηση.

Την συνέχεια ή το τέλος.
Την κίνηση της βούλησης ή την στατικότητα της αδράνειας.
Το παν ή το τίποτα.

Τίποτα μην ζητάς, αν το παν για σε δεν είναι.
Τίποτα μην κοιτάς, αν να το χεις δεν ποθείς.