Αλληλουχία

Να γράψει έκατσε, καιρό που είχε,

αλληλουχία ζήτησε, καμιά δεν την απάντησε.

Ανάσες θέλησε να ζήσει, καπνός ξεπήδηξε, 

στιγμές κρατούσε να θυμίσει, νερό τις πήρε. 

Είναι η ζωή σημάδια και αισθήσεις, 

μονάχα πρόσεχε, μην τις αποζητήσεις. 

Ευθύνες μια πόρτα έκλεισαν, 

την ελπίδα απέλπιδα να τη σφραγίσουν. 

Μια κόρη για την μάνα έκλαψε, 

μια μάνα για εκείνη να ζήσει  ελεύθερη πολεμούσε. 

Σημαίες και πατρίδες αδημονούσαν,

μάταια και έρμαια εκεί θα καρτερούσαν. 

Μια αγάπη πάσχιζε να αντέξει, 

μια λύπη για το τέλος την κρατούσε. 

Αν η ζωή σημάδια σου χαρίζει

από αισθήματα βαθιά αυτή τα σχηματίζει. 

Το άγνωστο θα σ'αγκαλιάσει, 

το παρελθόν ζητάει να σε ξεχάσει. 

Επιλογές και αναζητήσεις, 

σημάδια και αισθήσεις.  

γραμμές για ό,τι καίει

Στιγμές οριακές, στέκει μόνος.

Κερί αναμμένο, δίνει φως στο σκοτάδι γύρω του.

Όχι σε σενα. 

Στιγμές γεμάτες, αφήνει, τον κατακλύζουν. 

Φως ψάχνει να χτίσει το μέλλον. 

Το ερχόμενο. 

Στιγμές περάσαν δίπλα του, δεν τις κατάλαβε πως φύγαν. 

Μιλά δίχως ούτε και να ακούει τις σκέψεις. 

Έξω τις αφήνει και αυτές μένουν να τον κοιτούν. 

Ψάχνει την θέση του να εννοήσει, 

να την αφήσει να τον προσδιορίσει. 

Πολύ το συλλογιέται, το βλέπει και δεν το κοιτάζει. 

Εκείνου το μυαλό δεν το χωρεί, εδώ που είναι τώρα.   

Θέλει να ακουστεί, φωνή δεν βγάζει. 

Τα μάτια θα γυαλίζουν, απ'τη κραυγή περσότερα μιλούν.

Ανυπότακτες σκέψεις διασχίζουν το δωμάτιο. 

Η σκιά του, τον ξεπερνά. Συνήθειο παντοτινό.

Αναρωτιέται αν είναι ο ίδιος ή εκείνη στο αύριο. 

Το διπλανό δωμάτιο θα σπάσει την σιωπή, μόνο του χώρου.

Εκείνος όρθιος πια, βιάζεται να κλείσει το συρτάρι των αμφιβολιών. 

Γνωρίζει την κατάληξη των εξελίξεων, υπολόγισε ξανά τις συνέπειες των πράξεων. 

Φανάρια της χαράς, τρεμοπαίζει η φλωγίτσα τους. 

Δική του ζεστασιά και πράξη. 

Άνθρωποι τα βλέπουν, τα θαυμάζουν. 

Εκείνος στέκει να κοιτάζει τους περαστικούς. 

Καθένας ξέχωρος, βιαστικός μα υπάρχων. 

Δύο μάτια, δικά του μάτια δακρύσαν ξανά.

Τελευταίου διαστήματος συνήθεια αυτό το δάκρυ. 

Δεν έψαχνε πως έρεαν, τα επέτρεπε όμως. 

Όλα δικά του ήταν. Τα θέλησε όλα πολύ και εκείνα ήρθαν. 

Τρομάζει μόνος στις ιδέες, τις γράφει. 

Ζεστά λόγια που άκουσε, φυλαχτά τα κανε. 

Θα τον συντροφεύουν πάντα στο χρονικό των επιλογών. 

Αφού υπήρξαν, ποτέ δεν θα αφήσει να χαθούν. 

Δεν ήταν το τίποτα του παντός. 

Το όλον του είναι.   

Ίχνη ζωής

Κοιτάζω τις πατημασιές μας.
Σημάδια ζωής, πράξεων.

Κοίταξε τα σήματα που αφήνουμε στο χιόνι.
Κάθε μια ξεχωριστά, χαράσσεται, δεν σβήνει, δεν ξεχνιέται.
Καθαρές υπάρξεις κίνησης, ζωής, της ίδιας της ύπαρξης μας.
Δεν σπάνε διόλου την λευκότητα, μίασμα δεν είναι.
Απλά σημάδια σε έναν καμβά απέραντο, παντοτινό.

Μέσα σε κείνη την απλότητα, δημιουργήθηκαν σαν συνήθεις πράξεις.
Λεπτομέρειες που κανείς δεν υπολόγισε, δεν ζήτησε, ίσως και να μην θέλησε.
Συνέβησαν σε μας.

Κοίταξε τες προσεκτικά και δες την αλήθεια τους να ξεπροβάλει.
Δικιά μας είναι.

Δεν ήταν μοίρα ή τύχη, επιλογές απόλυτα δικές μας.
Κι όμως, όσο και να τις δεις, δεν θα τις βλέπεις.
Και όταν τις δεις, δεν θα υπάρχουν πια.

Χιόνι κατάλευκο σκέπασε κάθε μας πράξη, σκέψη, ζωή.
Χρόνος πέρασε, το χιόνι έπεσε.
Καλούμαστε ξανά, ξανά και ξανά σε μια αέναη συνεχή κίνηση.

Την συνέχεια ή το τέλος.
Την κίνηση της βούλησης ή την στατικότητα της αδράνειας.
Το παν ή το τίποτα.

Τίποτα μην ζητάς, αν το παν για σε δεν είναι.
Τίποτα μην κοιτάς, αν να το χεις δεν ποθείς.