Real utopia (translating the publication of 8/9/12)

A real utopia 

was the intention of this writing.

Great and endless discussion, but still. 

It's pure existence, I am not going to comment.  

Real dreams, if there are any, 

I 'ld really like to seek. 

And thought, if they are dreams,

they can't be reality. 

But if they come to life,  

for sure, not filed as dreams. 

A strong feeling of sadness has taken me, 

the initial realisation of the above mentioned. 

Determined now. 

I am not searching for any utopias, 

for the sake of any already experienced. 



This post is dedicated to those who still believe. 

The swing (translation from an old publishment of 2012, originally "η κούνια")

Playing in the swing,

up and down,

up and down,

again and again.

Strong sensations,

mixed feelings,

mainly positive.

Dearest face of my half life,

don’t approach any more, 

I may faint. 

Two or three halfspoken words 

was enough to bring me tears.

Wasn’t by sadness or happiness,

simple caring. 

A weep deep enough,

coming up from the soul’s basement,

hidden for long

now appears.

And I am going back to that swing,

taking some steps back,

remembering you, 

taking some more steps back,

and again up and down to the swing,

again and again.

Κραυγή

Ιαχές και μελωδίες ακούγονταν
λέξεις και ήχοι ενωμένα με σκέψεις.

Σκέψεις, υπάρξεις, απώλειες
λήθη δεν ήταν, θα θελε να ταν.

Να ταν μια μέρα άλλη,
διαφορετική χωρίς τούτο το μαράζι.

Μαράζι και θλίψη βαθιά,
ας την εγκατέλειπε μια στιγμή.

Στιγμή ήταν και εκείνη,
ο χρόνος την πήρε, μόνη την άφησε.

Άφησε όλα να γίνουν,
δικιά της ευθύνη, άλλος κανείς εκεί.

Εκεί θα θελε να περπατούσε,
δύο λεπτά, δύο κορμιά, δύο ανάσες.

Ανάσες που άλλο να σπαταλά,
δεν θέλει, δεν μπορεί, δεν πρέπει, δεν αρκεί.

Αρκεί μόνο εκείνη να χαθεί,
μια λύση να βρεθεί, καμιά ανάμνηση να μην σταθεί.

Άφησε με στη λύση

Απομάκρυνση,

γρήγορο περπάτημα, τρένα σε παράλληλες πορείες. 

Στάσου. Μην φεύγεις, 

Περίμενε, σε σενα μιλάω, εξαφάνιση. 

Κενό, απουσία. 

Περίμενε, 

φωνάζω, χωρίς να βγαίνει φωνή, δάκρυα. 

Εγκράτεια. Περιόρισε τα. 

Να μην προβάλλουν, όχι. 

Σταμάτα. Τρένο. 

Ένα δευτερόλεπτο, σκέψης. 

Μη. Δεν ωφελεί. 

Δεν θα καταλάβει κανείς, δεν έχει νόημα. 

Μην το κάνεις. 

Παράνοια. Μοναχικότητα. 

Στάσεις, δίχως τέλος. Τέρμα. 

Δάκρυα πέφτουν στο δρόμο, ανεμπόδιστα. 

Γιατί και μια απορία. Πόρτα. 

Προορισμός δίχως επιλογή. 

Λάθος όροφος, κατάβαση.
Είσοδος, οικειότητα της ύπαρξης. 

Τραγούδια στην διαπασών, φύγε. 

Δάκρυα απεριόριστα, καταχρηστικά. 

Ένα κουβάρι μαζεμένο, αλόγιστα λόγια. 

Φύγε. Άσε με, φύγε, άλλο μη με βασανίζεις. 

Ρίτσος, Καβάφης, Σονάτες και Βάρβαροι. 

Μια κρίση πανικού, εισπνοή εκπνοή. 

Εισπνοή, εκπνοή. 

Περίμενε, σταμάτα, επιτέλους, φύγε, 

Αλήθεια της ημέρας

Με τα λόγια του σοφού
τον δρόμο κοιτούσα
δεν έβλεπα πια
παραμόνο το κόκκινο φανάρι.

Σήμα να σταματήσω
σαφές και πρόδηλο
όχι ο σηματοδότης
μα οι λέξεις στο χαρτί.

Μια ερώτηση με τράβηξε
μια αλήθεια ειπώθηκε
αυθόρμητα και καταχρηστικά
κάηκε η σιωπή σαν πανί.

Μα λογικό και φυσιολογικό ήταν
κανείς αυτό δεν θ'αρνηθεί
και το τέρμα εκεί,
να κραυγάζει στης σιωπής την βροχή.

Του κεφαλιού σου να κάνεις δεν μπορείς
φώναζε στην άκρη η ψυχή
και αν για να την λογική σου παινεύεσαι
το τέλος ήδη θα πρέπε να χεις πει.

Αποφάσεις φαίνεται να ζεις
μοιάζουν δικές σου να μην είναι
και όμως εσύ τις εξουσιάζεις
δες το, εσύ το τέλος, εσύ και η αρχή.

Ξέρω, θλίψη βαθιά σε κατακλύζει
να την αφήσεις να κάνει ό,τι πρέπει
και αυτή και όλα δικά σου είναι
μετριοκρατεία συναισθημάτων επέλεξες, αυτή λαμβάνεις.

Απεκδύσου τώρα τα απομηνάρια
απαράδεκτα μοιάζουν πάνω σου
αποτρόπαια το τότε θυμίζουν
σταμάτα ν'αφήνεις να συμβαίνει!

Όλα στο χέρι, την καρδιά και το μυαλό
εκεί εδράζουν για καιρό
το μυαλό επιτάσσει την καρδιά
προτού το τέλος χαράξει. 

Διετές πλάνο

Νύχτωσε νωρίς,
μέρα δίχως ήλιο.
Κρατάω μυστικό και μακρινό
μα μένει τέτοιο το φως της ζωής.

Βράδυ ήταν και εκείνο
ξημέρωμα ζωής που δεν πάει να νυχτώνει.
Και αν θέλησες ζωή
ξένου να ζήσεις,
ο ξένος μένει εκεί
μήτε μπορείς να την πορθήσεις.

Από άλλον την ζωή δεν θες εσύ να πάρεις
εσέ ζωή δεν σου μεινε καμιά.
ώρα να την χαρίσεις.

Τούτο μη σε μέλλει
καθόλου αυτό μην το σκεφτείς,
μόνο να το γνωρίσεις


Όλα από κει ξεκίνησαν και εκεί τελειώσαν
εσύ δεν είσαι η ίδια πια
μήτε ποτέ σου θα σαι.

Λίγο από σε σε κείνον το χεις δώσει
αχάριστα και εγωιστικά εκείνος το βαστάει.
Το βλέπει, το κρατάει μα τίποτα δεν κάμει.
Μονάχα απολαμβάνει εσένα να χει σε κλουβί
να σε κρατάει να παίζει,
ίσως τελικά και να σε εμπαίζει.

Χαρά ζητούσες στην ζωή
μες το κλουβί την βρήκες.
Σου αρκεί εκείνος που το χει, το κοιτά
ας μην στ' αλήθεια σε εκτιμά.

Αλληλουχία

Να γράψει έκατσε, καιρό που είχε,

αλληλουχία ζήτησε, καμιά δεν την απάντησε.

Ανάσες θέλησε να ζήσει, καπνός ξεπήδηξε, 

στιγμές κρατούσε να θυμίσει, νερό τις πήρε. 

Είναι η ζωή σημάδια και αισθήσεις, 

μονάχα πρόσεχε, μην τις αποζητήσεις. 

Ευθύνες μια πόρτα έκλεισαν, 

την ελπίδα απέλπιδα να τη σφραγίσουν. 

Μια κόρη για την μάνα έκλαψε, 

μια μάνα για εκείνη να ζήσει  ελεύθερη πολεμούσε. 

Σημαίες και πατρίδες αδημονούσαν,

μάταια και έρμαια εκεί θα καρτερούσαν. 

Μια αγάπη πάσχιζε να αντέξει, 

μια λύπη για το τέλος την κρατούσε. 

Αν η ζωή σημάδια σου χαρίζει

από αισθήματα βαθιά αυτή τα σχηματίζει. 

Το άγνωστο θα σ'αγκαλιάσει, 

το παρελθόν ζητάει να σε ξεχάσει. 

Επιλογές και αναζητήσεις, 

σημάδια και αισθήσεις.