Αλήθεια της ημέρας

Με τα λόγια του σοφού
τον δρόμο κοιτούσα
δεν έβλεπα πια
παραμόνο το κόκκινο φανάρι.

Σήμα να σταματήσω
σαφές και πρόδηλο
όχι ο σηματοδότης
μα οι λέξεις στο χαρτί.

Μια ερώτηση με τράβηξε
μια αλήθεια ειπώθηκε
αυθόρμητα και καταχρηστικά
κάηκε η σιωπή σαν πανί.

Μα λογικό και φυσιολογικό ήταν
κανείς αυτό δεν θ'αρνηθεί
και το τέρμα εκεί,
να κραυγάζει στης σιωπής την βροχή.

Του κεφαλιού σου να κάνεις δεν μπορείς
φώναζε στην άκρη η ψυχή
και αν για να την λογική σου παινεύεσαι
το τέλος ήδη θα πρέπε να χεις πει.

Αποφάσεις φαίνεται να ζεις
μοιάζουν δικές σου να μην είναι
και όμως εσύ τις εξουσιάζεις
δες το, εσύ το τέλος, εσύ και η αρχή.

Ξέρω, θλίψη βαθιά σε κατακλύζει
να την αφήσεις να κάνει ό,τι πρέπει
και αυτή και όλα δικά σου είναι
μετριοκρατεία συναισθημάτων επέλεξες, αυτή λαμβάνεις.

Απεκδύσου τώρα τα απομηνάρια
απαράδεκτα μοιάζουν πάνω σου
αποτρόπαια το τότε θυμίζουν
σταμάτα ν'αφήνεις να συμβαίνει!

Όλα στο χέρι, την καρδιά και το μυαλό
εκεί εδράζουν για καιρό
το μυαλό επιτάσσει την καρδιά
προτού το τέλος χαράξει.