Ως πότε;

Ακουμπισμένη μπροστά στην εξώπορτα,

ατενίζω τον ανοιχτό ορίζοντα.

Κοιτώ το χρόνο, έρχεται, κοιτά, γελά, προσπερνά.

Μέσα του βλέπω ξεκάθαρα το βάραθρο,

χειρότερο φόβο αυτό καθόλου δεν το 'χω.

Γνωρίζω την σειρά των γεγονότων, 

οτι θα αφήσω να χαθεί οτι από μενα έχει απομείνει. 

Παρά το σκοτάδι και το βάθος του

το προβλέπω, το αναγνωρίζω, το δέχομαι

όποια μορφή, την απουσία φωτός, την έλλειψη πυθμένα. 

Δεν φοβάμαι το επερχόμενο, έρχεται.

Δεν στέκομαι σε παρελθοντικές ή μέλλουσες δυνάμεις.

Μόνο σέβομαι και αγαπώ, όσα πολύ πιστεύω!

Ως το τέλος, είτε δικό μου, είτε δικό τους.

Ως ότου τα ζητούμενα χαθούν ή κερδηθούν.

Ως τότε που πια άλλο δεν θα ποθώ.

Βαγόνια ζωής

Γραμμές του μετρό,

μια βραδιά του Σαββάτου.

Δύο αντικρινές αποβάθρες,

παράλληλες γραμμές

με προορισμό αντίθετο.

Κορίτσι όμορφο, γλυκό, κεφάτο.

Αγόρι νέο, με ένα χαμόγελο γεμάτο.

Στέκονται απέναντι, μα είναι δίπλα.

Κοιτάζονται ασταμάτητα, με μάτια δίχτυα.

Δεν μιλούν, αυτά τα βλέμματα αρκούν.

Τα τρένα έρχονται, οι στιγμές λιγοστεύουν.

Τα μάτια της έχουν γεμίσει, 

εκείνος δεν το βλέπει. 

"Θα με θυμάσαι!", ξάφνου, της φωνάζει.

Δεν είναι ερώτηση, ούτε απορία.

Είναι κατάφαση, κρύβει αγωνία.

Στα τρένα τους θα μπουν,

χάνονται και το ξέρουν.

Εκείνη διαλέγει θέση στο παράθυρο,

μια εικόνα του τέλους, παλεύοντας να κλέψει.

Εκείνος με ένα πλατύ χαμόγελο προβάλει εκεί,

ανταποδίδοντας το βλέμμα, χαζεύει μια οπτασία.

Χάνονται μες τα βαγόνια της ζωής.

Είναι το βράδυ, κάποιου Σαββάτου.

Μα μόνο η ζωή ξέρει, πρέπει να τους ενώσει.

Τα τρένα επανέρχονται συνέχεια στους σταθμούς τους.