Είναι Παρασκευή 7 Μαΐου 2010, μόλις δυο μέρες μετά τη δολοφονία των τεσσάρων ψυχών στο κέντρο της Αθήνας. Πληροφορήθηκα από Blog το συμβάν καθώς εκείνη τη μέρα απεργούσαν και τα ΜΜΕ. Κάποιοι κουκουλοφόροι, έριξαν μολότοφ σε μια τράπεζα καθώς και ένα μπιτόνι βενζίνης, η φωτιά ήταν τεράστια, το κτίριο είχε εργαζόμενους. 3άτομα εκ των οποίων μια γυναίκα στον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης της, έχασαν τη ζωή τους. 4 ψυχές δολοφονήθηκαν, έτσι απλά... Εν ψυχρώ...
Στην αρχή σοκαρίστηκα, είπα δεν μπορεί να έχει συμβεί αυτό. Η ώρα πέρασε και συνειδητοποίησα, ότι μέσα σε μια πορεία, που ήταν δημοκρατικότατη και δικαίωμα κάθε πολίτη που νοιώθω ότι παραβιάζεται οποιοδήποτε δικαίωμά του, να διαδηλώνει, εμπλέκονται και "άλλοι", που έχουν ως σκοπό να καταστρέψουν, να σπάσουν, να χτυπήσουν αστυνομικούς, το "σύστημα" και τελικά από όσο φάνηκε ακόμη και να σκοτώσουν, έτσι απλά. Ήθελαν να δείξουν την αντίθεση τους στο σύστημα, στον καπιταλισμό, στους κεφαλαιοκράτες, ίσως στον ίδιο τον Βγενόπουλο, αλλά να σκοτώσουν;;; να καίνε ανθρώπους ζωντανούς;;; ούρλιαζαν για βοήθεια, φώναζαν οτι μέσα δουλεύει κόσμος, και η μόνη απάντηση που έδωσαν ήταν "να πεθάνετε που δουλεύετε"! Μπορούν να συγκαταλέγονται στο ανθρώπινο είδος, αυτοί οι τυφλοί φονιάδες;
Και θέλω να ξεφύγω, όσο μπορώ δεν μου είναι καθόλου εύκολο, από το περιστατικό αυτό καθαυτό. Θέλω να εξετάσω το ζήτημα ποιο σφαιρικά, γιατί αυτοί που σκοτώθηκαν μπορεί να ήταν οποιοσδήποτε από μας. Έχουμε φτάσει στο σημείο, και έχουμε φτάσει ΟΛΟΙ καθώς κανένας μας δεν κάνει και κάτι ουσιαστικά αντίθετο προς αυτό, να αλληλοσκοτωνόμαστε είτε σωματικά είτε ψυχικά, για το εγώ μας. Εγώ, εγώ, εγώ, εγώ... Κανείς μας δεν έχει την λογική, την ψυχή, να δει πως με το εγώ δεν πήγαμε, δεν πάμε και δεν θα πάμε ΠΟΤΕ πουθενά. Ο Μακρυγίαννης είχε μιλήσει για το εμείς! Το 1821, και έχουμε 2010... διακόσια χρόνια μετά και όλοι συνεχίζουμε να κοιτάμε τον εαυτό μας. Κρυβόμαστε πίσω από την ιδεολογία, τις παρωπίδες μας, την προσωπική μας άποψη, κοιτάμε μόνο τι είναι συμφέρον προς εμάς. Άκουσα αυτές τις μέρες, όλοι προσπαθούσαν να βγάλει την "ουρά" του από κάθε ευθύνη για το πρόβλημα. Όλα τα έχουν δημιουργήσει οι άλλοι, οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι διαπλεκόμενοι, αυτά λένε οι πολίτες, ενώ οι πολιτικοί, αναφέρονται στα υπόλοιπα κόμματα, πέρα από αυτό που υποστηρίζουν με κατηγορίες και βρισιές. Ας μην αναφερθώ στα κόμματά, άλλωστε το ένα κατηγορεί το άλλο, δεν βγαίνει άκρη. Ως πολίτης όμως, έρχομαι να αναρωτηθώ, εμείς δεν τους ψηφίσαμε, εμείς δεν τους εξουσιοδοτήσαμε να παίρνουν αποφάσεις;;; Σε κάθε πρόβλημα, τις περισσότερες φορές φταίνε και οι δυο. Κανείς δεν το σκέφτεται αυτό, είναι πιο βολικό να φταίνε πάντα οι άλλοι, οι κακοί. Στο πότε και που φταίμε εμείς, δεν το σκεφτόμαστε, μας είναι πιο εύκολο. Θέλουμε να ξέρουμε ποιος δημιούργησε το χρέος της Ελλάδας, όλοι, οι πολιτικοί οι πολίτες, όλοι το δημιουργήσαμε. Όλα τα κόμματα, όλες οι παρατάξεις, όλοι εμείς. Αν όχι, αν όλοι εμείς διαφωνούμε, βλέπουμε τα λάθη και δεν μας αρέσουν, γιατί δεν καταψηφίζουμε τα κόμματα, ακόμη και όλα αν εμπλέκονται. Όχι, δεν τα καταψηφίσαμε, αντίθετα, ψηφίσαμε για αυτά, μήπως επειδή ενώ ξέραμε, προσπεράσαμε το πρόβλημα, είπαμε "Έλα μωρέ"; Μια χαρά ήταν και για μας οι πελατειακές σχέσεις, τα συμφέροντα, τα στραβά μάτια, κάναμε και μεις τη δουλειά μας, έκαναν και οι πολιτικοί, τη δική τους. Τώρα που μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο, λόγω των προβλημάτων χρόνιας ασυδοσίας, και από τις δύο πλευρές, τώρα μας ενοχλεί.
Και ο άνθρωπος πάντα έτσι ήταν, και θα συνεχίσει να είναι. Το θέμα που προκύπτει όμως είναι να το αναγνωρίζουμε αυτό, να ρίχνουμε ευθύνες και στον εαυτό μας, δεν είμαστε εμείς οι αλάνθαστοι και οι άλλοι οι κακοί. Και τώρα που το πρόβλημα της χώρας μας, είναι προφανές να κοιτάξουμε να το λύσουμε, με τις όποιες θυσίες, άλλωστε αν θέλουμε μπορούμε να το καταφέρουμε. Τόσα έχουμε πετύχει ως λαός, γιατί όχι και αυτό; Θέληση πρέπει να έχουμε, και όταν το πετύχουμε, φύγουμε από την κρίση, να αποδώσουμε ευθύνες, και να "ξεχορταριάσουμε" το φυτώριο της πολιτικής, όσους δεν αξίζουν, δεν μπορούν και δεν πρέπει να μην τους επιτρέπουμε να βρίσκονται στην εξουσία.
Τώρα όμως, πρέπει να είμαστε μαζί. ΌΛΟΙ, να αντιμετωπίσουμε κατάματα το πρόβλημα, να παραδεχτούμε τα λάθη μας, όλοι έχουμε κάνει, και να αλλάξουμε τα εσφαλμένα και σάπια. Μόνο μαζί, ενωμένοι μπορούμε να πετύχουμε. Μπορούμε να ξεφύγουμε όμως από τα κλισέ, τις "ιδεολογίες" που φανατίζουν και σταματάνε την όποια ενοποίηση;;; Είμαστε όλοι Έλληνες και πρέπει να δούμε το καλό της χώρας μας, μπορεί αυτό να μας ενώσει;
Δεν είμαστε ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί, είμαστε Έλληνες. Οι πρόγονοι μας έκαναν τόσα για μας, ας κάνουμε τώρα και μεις κάτι για τα παιδιά μας, όσο προλαβαίνουμε.
