Χάρτινα κάγκελα υψώνονται ολόρθα τριγύρω.
Μικρές και ασήμαντες φωνές προσπαθούν να υπερισχύσουν,
ήχοι αβάσταχτοι, παράφωνοι, παραπλανητικοί.
Δρόμο έψαχνε καθάριο, φωτεινό και δροσερό
απόμερα κάπου, από κραυγές να ησυχάσει.
Έτρεχε το σύννεφο στην πίσω άκρη τ' ουρανού,
μακριά διωγμένο και έρημο, έψαχνε άνθρωπο
να βρει, να τον δοξάσει.
Δάκρυα δεν του 'μεναν άλλα,
φωτιά και αστέρια για να διώξει,
μόνο σκοπό του είχε τον ήλιο να καταρρακώσει.
Άνεμος φύσαγε χωρίς χαρά να φέρνει,
άπνοια τώρα μεταμόρφωνε τις πράξεις μιας αξίας.
Θα έχει πάντα μια ελπίδα, ιδεατή
και έζησε την μέρα εκείνη δίχως γιατί.
Νοικιασμένα διαμερίσματα και ξενικά ερείπια,
δεν είναι δικά του, μα αυτός δικά του θα τα πει.
Έτσι, σε μια προσπάθεια τον τόπο του να πλάσει,
θα περιπλανηθεί ξανά, σε μια προσπάθεια του να το σκάσει.
Τον θάνατο δεν τον φοβάται διόλου,
ξεκίνησε να θάβει στάχτες μεθοδικά.
Μόνος μπορεί και να προλάβει
αν τ' ακροδάχτυλα του αγγίξουν το τελευταίο λεωφορείο.
Προορισμός του κάποιες τελευταίες ξεθωριασμένες επιδιώξεις.
