Όνειρο φθινοπωρινής νυκτός

Κοίταζα έξω από το παράθυρο, πιο επίμονα από ποτέ, σαν να μην είχα ξαναδεί τον κήπο, τα φυτά, τον αέρα να τα ταλαιπωρεί, με το ασταμάτητο κούνημα που τους προκαλούσε! Στεκόμουν όρθια ώρα πολύ, αν με έβλεπε κάποιος θα διέκρινε την ηρεμία.Ήταν κάτι που απλόχερα χάριζα σε όσους με ρωτούσαν αν όλα είναι όλα καλά. Και γιατί να πω ψέματα, δεν έχω λόγο, αλλά τελικά χωρίς καμία τύψη ή δισταγμό ψεύδομαι ασυνείδητα.

-"Καλά είμαι, χαζεύω τον κήπο, δες τα φυτά πως κινούνται, δες δες εκεί κάτω... ", μια φλυαρία ανεξήγητη, σαν κάποιος τόση ώρα να μου κράταγε την φωνή. Άμυνα είναι, φωνάζει η συνείδηση, και εγώ μόνο και μόνο, στο άκουσμα της δυνατής φωνής της, αντιδρώ. Πως γίνεται να τα ξέρει όλα, πως γίνεται; Βυθισμένη στις σκέψεις, ο επισκέπτης φεύγει, και αφήνομαι πάλι σε σένα. Ίσως η παρατήρηση να είναι ένας καλός τρόπος, να κάνω και κάτι διαφορετικό. Κοίτα , δες δες, τι ωραία φυτά που έχει βάλει ο γείτονας στην βεράντα, όμορφη η όψη φωτός από το απέναντι σπίτι μέσα στη νύχτα. Και σ'ακούω.

-"Τι έχεις; Γιατί δεν μου απαντάς πια; Με βαρέθηκες ή μήπως με συνήθισες; Είμαι εδώ, και το ξέρεις!"

-"Φύγε!!", φωνάζω τόσο δυνατά μέσα μου," δεν είναι που δεν σε θέλω, που δεν σε χρειάζομαι, κάθε άλλο, αλλά και πάλι δεν είσαι εδώ!" και μετά σαν να μην έχω άλλη δύναμη, σωπαίνω.

Εσύ εμφανίζεσαι, παίρνεις σάρκα και οστά μπροστά μου, και κοιτά σαν να μην έχει γίνει τίποτα, σαν να ήταν εκείνο το πρώτο βράδυ, και μου χαμογελάς. Το βλέπω, σε βλέπω, είναι ακριβώς όπως τότε, ξαφνικά εμφανίζεσαι. Και όπως ήρθες, έφερες και σε μένα την γιορτή, αφού μόνο μια ματιά σου, με κάνει και αναπνέω πιο λαίμαργα. Χαμογελάω.

Και ακριβώς μόλις αρχίζεις να νοιώθεις οτι είμαι καλύτερα, πιο ζωντανή, αρχίζεις να χάνεσαι. Και εκεί, σε μια στιγμή, άλλαξες την γνώμη μου, δεν θέλω να φύγεις, και η φωνή δεν βρίσκει διέξοδο, δεν μπορώ να στο πω, απλώνω τα χέρια, προσπαθώ να σε κρατήσω, αλλά ξεγλιστράς, το σκας. Και μένω εκεί, στο παράθυρο, στην θέα του κήπου, στην θύμηση σου.

Πετάγομαι, ανοίγω τα μάτια μου, κοιτάζω γύρω. Είμαι ξαπλωμένη, το δωμάτιο σκοτεινό, με μια σιωπή που έχει απλώσει το δίχτυ της εδώ και ώρες. Τρομαγμένη και μπερδεμένη, αποκοιμιέμαι ξανά. Το ξέρω, θα 'ρθεις!

With you, even without you...

Ακούγοντας ένα μαγικό, απόλυτα ονειρικό τραγούδι, αποφάσισα να μοιραστώ μια σκέψη!

Νομίζω πως σε όλους έχει συμβεί, να νοιώθουν μαζί με κάποιον, και ας μην είναι. Κάποτε κάποιος μου είπε αναφερόμενος σε μια φίλη, την νοιώθω μέσα στο δωμάτιο, ακόμη και αν βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά. Και σε ποιον δεν έχει συμβεί, να είναι τέτοια η ανάγκη για την παρουσία κάποιου, που το μυαλό να τον νοιώθει ακριβώς δίπλα.

Και είναι στη φύση μας νομίζω, να ονειροπολούμε και να νοιώθουμε κάποιον κοντά, ακριβώς επειδή τον χρειαζόμαστε σε μεγάλο βαθμό. Ονειρεύεσαι, ενώ δεν κοιμάσαι, και όταν βγαίνεις από το όνειρο, έτσι ξαφνικά, έχω την αίσθηση πως νιώθεις πιο μόνος από ποτέ, σαν να σε ξεγύμνωσαν μέσα στην παγωνιά και καταφύγιο δεν μοιάζει να υπάρχει κάπου κοντά. Και αυτές τις γιορτινές μέρες, οι άνθρωποι που αγαπάμε, θέλουμε να είναι πιο κοντά από κάθε άλλη στιγμή του χρόνου, να μας σφίξουν το χέρι, να μας κάνουν μια αγκαλιά, και να δούμε τον ήλιο να χαμογελάει...

Αυτές τις γιορτινές μέρες, εύχομαι όλοι να έχετε κοντά όσους πραγματικά αγαπάτε και χρειάζεστε στην ζωή σας. Άλλωστε όταν είσαι ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα, η ψυχή μοιάζει τόσο ελαφριά, που θα μπορούσε κανείς να πει, οτι μπορεί και να καταφέρει να πετάξει!

Καλά Χριστούγεννα, εύχομαι το νέο έτος να είναι τόσο δημιουργικό, όσο και ευτυχισμένο για όλους μας!

"Τo χρώμα του φεγγαριού"- Αλκυόνη Παπαδάκη ( απόσπασμα από το βιβλίο)

Τα χρώματα

-- Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρωτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.Δεν άκουσες;Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

-- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

-- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

-- Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

-- Τί χρώμα έχει η χαρά;

-- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

-- Και η μοναξιά;

-- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

-- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

-- Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

-- Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

-- ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.

-- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

-- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

-- Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι... Κοίταξε μακριά στο κενό... Και δάκρυσε ...

Ζω...

-- Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;

-- Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μήν αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα απo τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

Συγχωρώ!

-- Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ' αυτό τον κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη, στην απόγνωση. Κι εσύ, θα 'ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου. Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι' αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Aντε στην υγειά σου!

Ελπίζω!

-- Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πιστεψέ με. Αξίζει να τη ζεί κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουν κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τωρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι;

-- Aυριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτ' άλλο να σου πω, Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζείς μέσα στη γυάλα, απο φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λές: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα της αναμνήσεις σου και προχώρα... Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής. Aντε να πιούμε και το τελευταίο. Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο. Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. Αλλιώς, πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας της Μελπομένης;

Ποιός έιναι ο δυνατός;

-- Ποιός είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.

-- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή,μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:

-- Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!... «Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σερνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ' αγαλματα μόνο δε λυγάνε».

Ονειρεύονται... και ελπίζουν...

-- Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.

-- Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.

-- Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.

-- Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.

-- Όμορφη βραδιά απόψε. Άκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται...

-- Σε λίγο θα ξημερώσει... Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται... Ονειρεύονται και ελπίζουν...

Καλά και ευτυχισμένα Χριστούγεννα να έχουμε όλοι... Ο καινούριος χρόνος, ας φέρει σε καθέναν ότι επιθυμεί η καρδιά του...

Ελπιμονή...

Και για όσους αναρωτιέστε τι είναι η ελπιμονή, τι εννοεί αυτή η κοπέλα επιτέλους;!; κοιτάξτε και γω κλεμμένο το 'χω... Ας πούμε λοιπόν πως είναι η ελπίδα και η υπομονή, 2 σε 1! Όλοι ξέρετε, θέλετε, προσπαθείτε, πασχίζετε, να τα αποκτήσετε και τα 2! Κάντε ελπιμονή λοιπόν, είναι πιο γρήγορο και βολικό.

Και δεν ξέρω, ή μάλλον δεν ξέρω σίγουρα, αλλά αν με ρωτούσε κάποιος τι θέλεις να γράψεις εδώ σήμερα, δεν είμαι σίγουρη τι να του πω... γιατί επειδή ξεκίνησα να γράφω δεν σημαίνει οτι ξέρω και τι θέλω να πω! Αυτή τη στιγμή, στο μυαλό μου έχω πολλά πράγματα, άλλα σε πολύ πρώιμο στάδιο, σε αρχικό, και άλλα τα οποία είναι τόσο ξεκάθαρα που αν είχα την δυνατότητα θα τα φώναζα, θα τα έγραφα και σε ένα τοίχο, ή κάπου να φαίνονται και θα γινόμουν χαρούμενη, μόνο που κατάφερα να τα εκφράσω! Ξέρεις και ξέρω, οτι θες και συ να πεις κάποια πράγματα, αλλά τι σε φοβίζει;

Το εύκολο θα ήταν να σου πω εγώ, να σας πω, εγώ τι σκέφτομαι και πως βλέπω τα πράγματα. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές περιπτώσεις, αν και γενικά εμένα μου αρέσει να εκφράζω όσα σκέφτομαι και θέλω, χωρίς αυτό να είναι πάντα εύκολο ή αρεστό... Εντάξει σε πρώτο βαθμό, δεν είναι εύκολο και για μένα να μιλάω και να εκφράζομαι, γιατί καλά είναι όσα σκέφτομαι εγώ, αλλά οι άλλοι τι φταίνε;;; η αλήθεια είναι πως γενικά δεν σκέφτομαι και τέρατα, αλλά δεν συμφωνούν όλοι με τον τρόπο σκέψης μας, και αυτό το θεωρώ υγιές. Ναι, μου αρέσει επίσης ο διάλογος, ακόμη και μια διαφωνία που θα προέλθει από μια κουβέντα, είναι και αυτή εποικοδομητική. Τι γίνεται όμως μαυτά που θες να πεις, αλλά δεν μπορείς λόγω κατάστασης και συνθηκών;

Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε κανείς θα την έδινε με ελαφρά τη καρδία... Η αλήθεια είναι πάντα η καλύτερη λύση, τουλάχιστον δημιουργεί τις προυποθέσεις, να τα 'χεις καλά με την συνείδηση σου και να προχωράς σωστά, εφόσον την γνωρίζεις. Αλλά λένε πως η αλήθεια είναι σαν επίπεδο κρεβάτι χειρουργείου, πάντα θα σε βόλευαν κάποια μαξιλαράκια άνεσης, βλέπε μικροψέματα. Και πάλι όμως καταλήγουμε σε σταυροδρόμι, και επειδή δεν μπορείς να δεις την πραγματικότητα με την ίδια ευκολία, κάπου εδώ εμφανίζονται οι καλοί φίλοι, με ρόλο να είναι εκεί, και να σου παρουσιάζουν την αλήθεια, όσο σκληρή και να είναι, εξάλλου ξέρεις οτι θα είναι εκεί για να σε στηρίξουν και μετά την αποκάλυψη της. Οι πραγματικοί φίλοι, θα είναι πάντα εκεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Πολλές φορές αυτό το ξεχνάμε, το προσπερνάμε χωρίς να δίνουμε την σημασία και την προσοχή που του αναλογεί.

Αντίθετα, υπάρχουν περιπτώσεις που δεν μπορείς και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πεις αυτά που σκέφτεσαι και κατ' επέκταση να παρουσιάσεις την πραγματικότητα σε κείνους που δεν μπορούν και δεν θέλουν να την δουν. Και ίσως να είναι καλύτερα έτσι, αφού κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν αντέχει να ακούσει όσα και ο άλλος μπορεί.

Συμπερασματικά (;), πρέπει να αποκτήσουμε το κριτήριο του πότε μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα και πότε όχι, να λέμε αυτά που σκεφτόμαστε και στο τέλος να προχωράμε είτε με την αρέσκεια και των άλλων είτε μόνο με την δική μας! Μάλλον μέσω της πείρας, αλλά τι είναι η πείρα, αν όχι η ίδια η ζωή;

P.S.: Ποτέ μην ξεχνάτε, η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη, η δεύτερη η πιο φρόνιμη...

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...;

Είναι κάποια απογεύματα, που έχεις δουλειές, υποχρεώσεις και δίαφορα πράγματα να κάνεις, και όμως έρχονται κάποιες σκέψεις, "χτυπάνε την πόρτα" του μυαλού και "στρογγυλοκάθονται" στις σκέψεις σου! Με τον ερχομό τους, σε καθιστούν ανίκανο να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο, αν πρώτα δεν έχεις βγάλει κάποια άκρη μαζί τους...
Και είμαι εδώ σήμερα, με τις σκέψεις μου και την φλυαρία τους, νοιώθοντας ότι αν δεν εκφραστώ κάπως θα πνιγώ από υπερφόρτωση στοιχείων. Αν προσπαθήσω να στοιχίσω αυτά που σκέφτομαι, πρώτα έρχεται η ελπίδα και η αμφιβολία για την ύπαρξη της ή αν θέλετε και το κατά πόσο πρέπει σε κάποια πράγματα, να ελπίζουμε για ελπίδα. Όσο το σκέφτομαι, όλο και περισσότερο πιστεύω ότι οι ελπίδες μας μας ντοπάρουνε με θετική ενέργεια, όταν θέλουμε κάτι να γίνει πολύ. Μήπως όμως, όλο αυτό είναι μια ψευδαίσθηση, κάτι που "υπνωτίζει" το νου, και μας κάνει να περιμένουμε κάτι που στην ουσία δεν θα ρθει ποτέ;
Από την άλλη, η φράση είναι γνωστή, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως γεννήθηκε κάποια στιγμή για να της δοθεί και η ευκαιρία του θανάτου;
Αυτά σκέφτομαι και όσο τα διαβάζω, έχω την εντύπωση πως ούτε νόημα και λογική σειρά έχουν, ούτε αξίζει να παιδεύω το μυαλό μου μαυτά...δεν ξέρω αν κάποιος εκεί έξω έχει αυτή τη στιγμή τη δυνατότητα να καταλάβει τι λέω και κατά βάση τι εννοώ, αλλά πραγματικά είμαι σε ένα στάδιο που βλέπω πολλές ελπίδες που έχω δημιουργήσει να είναι φρούδες, και αναρωτιέμαι αν είναι κάτι της στιγμής χωρίς καμία σημασία, ή αν πρέπει να μορφοποιήσω αν όχι να αλλάξω ριζικά όσα ελπίζω και εύχομαι να συμβούν.
Άσε τη ζωή να σου δείξει, μου είπε κάποτε κάποιος, και αυτό θα γίνει, είτε ελπίζω είτε όχι.
Με ένα μυαλό κουβάρι και μια ζέστη αφόρητη, έχετε γεια!

Και τώρα, τι;

Είναι Παρασκευή 7 Μαΐου 2010, μόλις δυο μέρες μετά τη δολοφονία των τεσσάρων ψυχών στο κέντρο της Αθήνας. Πληροφορήθηκα από Blog το συμβάν καθώς εκείνη τη μέρα απεργούσαν και τα ΜΜΕ. Κάποιοι κουκουλοφόροι, έριξαν μολότοφ σε μια τράπεζα καθώς και ένα μπιτόνι βενζίνης, η φωτιά ήταν τεράστια, το κτίριο είχε εργαζόμενους. 3άτομα εκ των οποίων μια γυναίκα στον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης της, έχασαν τη ζωή τους. 4 ψυχές δολοφονήθηκαν, έτσι απλά... Εν ψυχρώ...
Στην αρχή σοκαρίστηκα, είπα δεν μπορεί να έχει συμβεί αυτό. Η ώρα πέρασε και συνειδητοποίησα, ότι μέσα σε μια πορεία, που ήταν δημοκρατικότατη και δικαίωμα κάθε πολίτη που νοιώθω ότι παραβιάζεται οποιοδήποτε δικαίωμά του, να διαδηλώνει, εμπλέκονται και "άλλοι", που έχουν ως σκοπό να καταστρέψουν, να σπάσουν, να χτυπήσουν αστυνομικούς, το "σύστημα" και τελικά από όσο φάνηκε ακόμη και να σκοτώσουν, έτσι απλά. Ήθελαν να δείξουν την αντίθεση τους στο σύστημα, στον καπιταλισμό, στους κεφαλαιοκράτες, ίσως στον ίδιο τον Βγενόπουλο, αλλά να σκοτώσουν;;; να καίνε ανθρώπους ζωντανούς;;; ούρλιαζαν για βοήθεια, φώναζαν οτι μέσα δουλεύει κόσμος, και η μόνη απάντηση που έδωσαν ήταν "να πεθάνετε που δουλεύετε"! Μπορούν να συγκαταλέγονται στο ανθρώπινο είδος, αυτοί οι τυφλοί φονιάδες;
Και θέλω να ξεφύγω, όσο μπορώ δεν μου είναι καθόλου εύκολο, από το περιστατικό αυτό καθαυτό. Θέλω να εξετάσω το ζήτημα ποιο σφαιρικά, γιατί αυτοί που σκοτώθηκαν μπορεί να ήταν οποιοσδήποτε από μας. Έχουμε φτάσει στο σημείο, και έχουμε φτάσει ΟΛΟΙ καθώς κανένας μας δεν κάνει και κάτι ουσιαστικά αντίθετο προς αυτό, να αλληλοσκοτωνόμαστε είτε σωματικά είτε ψυχικά, για το εγώ μας. Εγώ, εγώ, εγώ, εγώ... Κανείς μας δεν έχει την λογική, την ψυχή, να δει πως με το εγώ δεν πήγαμε, δεν πάμε και δεν θα πάμε ΠΟΤΕ πουθενά. Ο Μακρυγίαννης είχε μιλήσει για το εμείς! Το 1821, και έχουμε 2010... διακόσια χρόνια μετά και όλοι συνεχίζουμε να κοιτάμε τον εαυτό μας. Κρυβόμαστε πίσω από την ιδεολογία, τις παρωπίδες μας, την προσωπική μας άποψη, κοιτάμε μόνο τι είναι συμφέρον προς εμάς. Άκουσα αυτές τις μέρες, όλοι προσπαθούσαν να βγάλει την "ουρά" του από κάθε ευθύνη για το πρόβλημα. Όλα τα έχουν δημιουργήσει οι άλλοι, οι πολιτικοί, τα κόμματα, οι διαπλεκόμενοι, αυτά λένε οι πολίτες, ενώ οι πολιτικοί, αναφέρονται στα υπόλοιπα κόμματα, πέρα από αυτό που υποστηρίζουν με κατηγορίες και βρισιές. Ας μην αναφερθώ στα κόμματά, άλλωστε το ένα κατηγορεί το άλλο, δεν βγαίνει άκρη. Ως πολίτης όμως, έρχομαι να αναρωτηθώ, εμείς δεν τους ψηφίσαμε, εμείς δεν τους εξουσιοδοτήσαμε να παίρνουν αποφάσεις;;; Σε κάθε πρόβλημα, τις περισσότερες φορές φταίνε και οι δυο. Κανείς δεν το σκέφτεται αυτό, είναι πιο βολικό να φταίνε πάντα οι άλλοι, οι κακοί. Στο πότε και που φταίμε εμείς, δεν το σκεφτόμαστε, μας είναι πιο εύκολο. Θέλουμε να ξέρουμε ποιος δημιούργησε το χρέος της Ελλάδας, όλοι, οι πολιτικοί οι πολίτες, όλοι το δημιουργήσαμε. Όλα τα κόμματα, όλες οι παρατάξεις, όλοι εμείς. Αν όχι, αν όλοι εμείς διαφωνούμε, βλέπουμε τα λάθη και δεν μας αρέσουν, γιατί δεν καταψηφίζουμε τα κόμματα, ακόμη και όλα αν εμπλέκονται. Όχι, δεν τα καταψηφίσαμε, αντίθετα, ψηφίσαμε για αυτά, μήπως επειδή ενώ ξέραμε, προσπεράσαμε το πρόβλημα, είπαμε "Έλα μωρέ"; Μια χαρά ήταν και για μας οι πελατειακές σχέσεις, τα συμφέροντα, τα στραβά μάτια, κάναμε και μεις τη δουλειά μας, έκαναν και οι πολιτικοί, τη δική τους. Τώρα που μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο, λόγω των προβλημάτων χρόνιας ασυδοσίας, και από τις δύο πλευρές, τώρα μας ενοχλεί.
Και ο άνθρωπος πάντα έτσι ήταν, και θα συνεχίσει να είναι. Το θέμα που προκύπτει όμως είναι να το αναγνωρίζουμε αυτό, να ρίχνουμε ευθύνες και στον εαυτό μας, δεν είμαστε εμείς οι αλάνθαστοι και οι άλλοι οι κακοί. Και τώρα που το πρόβλημα της χώρας μας, είναι προφανές να κοιτάξουμε να το λύσουμε, με τις όποιες θυσίες, άλλωστε αν θέλουμε μπορούμε να το καταφέρουμε. Τόσα έχουμε πετύχει ως λαός, γιατί όχι και αυτό; Θέληση πρέπει να έχουμε, και όταν το πετύχουμε, φύγουμε από την κρίση, να αποδώσουμε ευθύνες, και να "ξεχορταριάσουμε" το φυτώριο της πολιτικής, όσους δεν αξίζουν, δεν μπορούν και δεν πρέπει να μην τους επιτρέπουμε να βρίσκονται στην εξουσία.
Τώρα όμως, πρέπει να είμαστε μαζί. ΌΛΟΙ, να αντιμετωπίσουμε κατάματα το πρόβλημα, να παραδεχτούμε τα λάθη μας, όλοι έχουμε κάνει, και να αλλάξουμε τα εσφαλμένα και σάπια. Μόνο μαζί, ενωμένοι μπορούμε να πετύχουμε. Μπορούμε να ξεφύγουμε όμως από τα κλισέ, τις "ιδεολογίες" που φανατίζουν και σταματάνε την όποια ενοποίηση;;; Είμαστε όλοι Έλληνες και πρέπει να δούμε το καλό της χώρας μας, μπορεί αυτό να μας ενώσει;
Δεν είμαστε ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί, είμαστε Έλληνες. Οι πρόγονοι μας έκαναν τόσα για μας, ας κάνουμε τώρα και μεις κάτι για τα παιδιά μας, όσο προλαβαίνουμε.

Memories

Παρόν, παρελθόν, μέλλον...

Τρεις λέξεις άρρηκτα συνδεδεμένες με τις ζωές μας, με τα βιώματα, τους ανθρώπους και τις επιλογές που κάναμε μέχρι τώρα σ αυτές. Κάθομαι καμιά φορά και σκέφτομαι, τι έχει συμβεί μέχρι τώρα στη ζωή μου, τι έχω πετύχει, που πάω γιατί επιλέγω ή απορρίπτω κάποια πράγματα, γιατί γενικά έχω διαμορφώσει έτσι το περιβάλλον μου...

Είναι δύσκολες σκέψεις αυτές, σου θυμίζουν γεγονότα, καταστάσεις, σου φέρνουν στο μυαλό τις χαρές αλλά και τις λύπες που έχεις βιώσει, τους ανθρώπους που ήταν και παρέμειναν δίπλα σου, αλλά και τους ανθρώπους, που έφυγαν. Κάπου εκεί διερωτώμαι γιατί οι άνθρωποι φεύγουν, είναι από επιλογή, είναι οι συνθήκες που το επιβάλλουν, είναι ίσως επιλογή κάποιας ανώτερης δύναμης; Ψάχνοντας αναζητώ όχι μόνο την αιτία αλλά και τα ίδια τα άτομα, που μου θυμίσουν πολλές φορές φωτογραφίες στο παλιό μπαούλο, ξεχασμένες και καταχωνιασμένες εκεί μέσα, όχι επειδή δεν τις θέλουμε αλλά επειδή η ταχύτητα της ζωής δεν μας επιτρέπει να ταξιδεύουμε σ αυτές. Πολλές φορές αυτό αποτελεί απλά μια δικαιολογία, αλλά για μένα διατηρεί και μια ουσιαστική χρησιμότητα, γιατί ότι και να χει συμβεί κανείς δεν πρέπει να ζει από το παρελθόν, αλλά πρέπει να προχωρά τη ζωή του δημιουργώντας νέα δεδομένα.

Και όμως, παρόλα αυτά, δεν είναι δυνατό να ξεχνάς τίποτα και κανέναν, γιατί έτσι διαγράφεις και την ίδια σου την ύπαρξη. Σίγουρα, κανείς μας δεν θα ήθελε να διαγράψει, αλλά φυσικά ούτε να ξεχάσει ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή, και μας λείπουν τόσο χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι γιαυτό. Όπως λέω πάντα κανείς δεν έχει φύγει, όσο ζει μέσα μας, όσο υπάρχει στην καρδιά μας. Και είναι τέτοιες μέρες σαν αυτές εδώ, λίγο πριν το Πάσχα, που θυμάται κανείς ακόμη και κάποιους οι οποίοι δεν υπήρξαν δίκαιοι, όπως μπορεί να ορίσει κάποιος το δίκαιο. Ακόμη και αυτούς για μένα, πρέπει να τους θυμόμαστε με καλοσύνη και να μην τους κατηγορούμε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας είναι να τους αφήσουμε μακριά από τη ζωή μας και να ενδιαφερόμαστε να είναι καλά, παρά το κακό που μπορεί να μας προξένησαν.

Οι αναμνήσεις αντιπροσωπεύουν τα βιώματα μας, την πορεία μας στη ζωή, και προσπαθώντας ή αφήνοντας τες να φύγουν και να ξεχαστούν με το πέρας των χρόνων, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να χάνουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Άλλωστε όπως είπε και ο Ευριπίδης " Όποιος σωθεί, έχει χαρά τους πόνους να θυμάται."

Εύχομαι σε όλους, αυτό το Πάσχα να μας βρει υγιείς και γεμάτους αισιοδοξία για το μέλλον. Καλό Πάσχα!

Ξεκίνημα

Έχοντας επηρεαστεί διαβάζοντας αναρτήσεις σε άλλα ιστολόγια- blog, και καθότι είμαι άνθρωπος που πάντα εκφράζω την άποψη μου, όταν φυσικά έχω κάτι να πω, αποφάσισα να φτιάξω και εγώ το δικό μου blog.

Δεν γνωρίζω ακόμη την θεματολογία, τις προοπτικές, ή και κατά πόσο θα διαβάζονται αυτά που θα γράφω, αλλά εγώ θα είμαι εδώ και το μόνο που μένει είναι να δείξει ο χρόνος " τι μέλει γενέσθαι "!

Καλή αρχή λοιπόν, τα ξαναλέμε σύντομα!