Όνειρο φθινοπωρινής νυκτός

Κοίταζα έξω από το παράθυρο, πιο επίμονα από ποτέ, σαν να μην είχα ξαναδεί τον κήπο, τα φυτά, τον αέρα να τα ταλαιπωρεί, με το ασταμάτητο κούνημα που τους προκαλούσε! Στεκόμουν όρθια ώρα πολύ, αν με έβλεπε κάποιος θα διέκρινε την ηρεμία.Ήταν κάτι που απλόχερα χάριζα σε όσους με ρωτούσαν αν όλα είναι όλα καλά. Και γιατί να πω ψέματα, δεν έχω λόγο, αλλά τελικά χωρίς καμία τύψη ή δισταγμό ψεύδομαι ασυνείδητα.

-"Καλά είμαι, χαζεύω τον κήπο, δες τα φυτά πως κινούνται, δες δες εκεί κάτω... ", μια φλυαρία ανεξήγητη, σαν κάποιος τόση ώρα να μου κράταγε την φωνή. Άμυνα είναι, φωνάζει η συνείδηση, και εγώ μόνο και μόνο, στο άκουσμα της δυνατής φωνής της, αντιδρώ. Πως γίνεται να τα ξέρει όλα, πως γίνεται; Βυθισμένη στις σκέψεις, ο επισκέπτης φεύγει, και αφήνομαι πάλι σε σένα. Ίσως η παρατήρηση να είναι ένας καλός τρόπος, να κάνω και κάτι διαφορετικό. Κοίτα , δες δες, τι ωραία φυτά που έχει βάλει ο γείτονας στην βεράντα, όμορφη η όψη φωτός από το απέναντι σπίτι μέσα στη νύχτα. Και σ'ακούω.

-"Τι έχεις; Γιατί δεν μου απαντάς πια; Με βαρέθηκες ή μήπως με συνήθισες; Είμαι εδώ, και το ξέρεις!"

-"Φύγε!!", φωνάζω τόσο δυνατά μέσα μου," δεν είναι που δεν σε θέλω, που δεν σε χρειάζομαι, κάθε άλλο, αλλά και πάλι δεν είσαι εδώ!" και μετά σαν να μην έχω άλλη δύναμη, σωπαίνω.

Εσύ εμφανίζεσαι, παίρνεις σάρκα και οστά μπροστά μου, και κοιτά σαν να μην έχει γίνει τίποτα, σαν να ήταν εκείνο το πρώτο βράδυ, και μου χαμογελάς. Το βλέπω, σε βλέπω, είναι ακριβώς όπως τότε, ξαφνικά εμφανίζεσαι. Και όπως ήρθες, έφερες και σε μένα την γιορτή, αφού μόνο μια ματιά σου, με κάνει και αναπνέω πιο λαίμαργα. Χαμογελάω.

Και ακριβώς μόλις αρχίζεις να νοιώθεις οτι είμαι καλύτερα, πιο ζωντανή, αρχίζεις να χάνεσαι. Και εκεί, σε μια στιγμή, άλλαξες την γνώμη μου, δεν θέλω να φύγεις, και η φωνή δεν βρίσκει διέξοδο, δεν μπορώ να στο πω, απλώνω τα χέρια, προσπαθώ να σε κρατήσω, αλλά ξεγλιστράς, το σκας. Και μένω εκεί, στο παράθυρο, στην θέα του κήπου, στην θύμηση σου.

Πετάγομαι, ανοίγω τα μάτια μου, κοιτάζω γύρω. Είμαι ξαπλωμένη, το δωμάτιο σκοτεινό, με μια σιωπή που έχει απλώσει το δίχτυ της εδώ και ώρες. Τρομαγμένη και μπερδεμένη, αποκοιμιέμαι ξανά. Το ξέρω, θα 'ρθεις!