Άφησε με στη λύση

Απομάκρυνση,

γρήγορο περπάτημα, τρένα σε παράλληλες πορείες. 

Στάσου. Μην φεύγεις, 

Περίμενε, σε σενα μιλάω, εξαφάνιση. 

Κενό, απουσία. 

Περίμενε, 

φωνάζω, χωρίς να βγαίνει φωνή, δάκρυα. 

Εγκράτεια. Περιόρισε τα. 

Να μην προβάλλουν, όχι. 

Σταμάτα. Τρένο. 

Ένα δευτερόλεπτο, σκέψης. 

Μη. Δεν ωφελεί. 

Δεν θα καταλάβει κανείς, δεν έχει νόημα. 

Μην το κάνεις. 

Παράνοια. Μοναχικότητα. 

Στάσεις, δίχως τέλος. Τέρμα. 

Δάκρυα πέφτουν στο δρόμο, ανεμπόδιστα. 

Γιατί και μια απορία. Πόρτα. 

Προορισμός δίχως επιλογή. 

Λάθος όροφος, κατάβαση.
Είσοδος, οικειότητα της ύπαρξης. 

Τραγούδια στην διαπασών, φύγε. 

Δάκρυα απεριόριστα, καταχρηστικά. 

Ένα κουβάρι μαζεμένο, αλόγιστα λόγια. 

Φύγε. Άσε με, φύγε, άλλο μη με βασανίζεις. 

Ρίτσος, Καβάφης, Σονάτες και Βάρβαροι. 

Μια κρίση πανικού, εισπνοή εκπνοή. 

Εισπνοή, εκπνοή. 

Περίμενε, σταμάτα, επιτέλους, φύγε, 

Αλήθεια της ημέρας

Με τα λόγια του σοφού
τον δρόμο κοιτούσα
δεν έβλεπα πια
παραμόνο το κόκκινο φανάρι.

Σήμα να σταματήσω
σαφές και πρόδηλο
όχι ο σηματοδότης
μα οι λέξεις στο χαρτί.

Μια ερώτηση με τράβηξε
μια αλήθεια ειπώθηκε
αυθόρμητα και καταχρηστικά
κάηκε η σιωπή σαν πανί.

Μα λογικό και φυσιολογικό ήταν
κανείς αυτό δεν θ'αρνηθεί
και το τέρμα εκεί,
να κραυγάζει στης σιωπής την βροχή.

Του κεφαλιού σου να κάνεις δεν μπορείς
φώναζε στην άκρη η ψυχή
και αν για να την λογική σου παινεύεσαι
το τέλος ήδη θα πρέπε να χεις πει.

Αποφάσεις φαίνεται να ζεις
μοιάζουν δικές σου να μην είναι
και όμως εσύ τις εξουσιάζεις
δες το, εσύ το τέλος, εσύ και η αρχή.

Ξέρω, θλίψη βαθιά σε κατακλύζει
να την αφήσεις να κάνει ό,τι πρέπει
και αυτή και όλα δικά σου είναι
μετριοκρατεία συναισθημάτων επέλεξες, αυτή λαμβάνεις.

Απεκδύσου τώρα τα απομηνάρια
απαράδεκτα μοιάζουν πάνω σου
αποτρόπαια το τότε θυμίζουν
σταμάτα ν'αφήνεις να συμβαίνει!

Όλα στο χέρι, την καρδιά και το μυαλό
εκεί εδράζουν για καιρό
το μυαλό επιτάσσει την καρδιά
προτού το τέλος χαράξει.