Αναρωτιέμαι αν η φράση "εμπρός πίσω" είναι γραφική ή η μόνη εναπομείνασα λύση για την σωτηρία. Σωτηρία από το σάπιο, το πεπερασμένο ή μήπως την ακόλαστη πρόοδο της ανούσιας διαβίωσης. Δεν φοβάμαι το ερχόμενο, δεν στοιχειώνομαι από το απερχόμενο, φροντίζω να διαμορφώνω το "τώρα".
Σε μια εποχή όπου φοβάσαι και στοιχειώνεσαι, πρέπει να αναζητάς την οδό της διαμόρφωσης. Το ερώτημα τίθεται προς τα που και έχοντας ποιον ως σύμμαχο; Προσωπικά, προσπαθώ να ξεκαθαρίζω τον στόχο, τον σκοπό, το προσδοκώμενο και έπειτα να αναζητώ τα μέσα. Το ερώτημα όμως παραμένει. Το παρόν καθορίζεται από το παρελθόν και προδικάζει το μέλλον; Άραγε βρισκόμαστε σε φαύλο κύκλο επιλογών και πεποιθήσεων μένοντας έτσι πάντα κολλημένοι στις ρίζες; Ο σύγχρονος άνθρωπος τρομάζει σε μια τέτοια προοπτική. Τυφλωμένος από τις σειρήνες του μέλλοντος, αμελεί τον αξιακό κώδικα, το ήθος, την ιστορία, τα θεωρεί ερείπια και στρέφεται μπροστά, στο ερχόμενο. Δεν αντιλαμβάνεται βέβαια, ότι όταν η βάση είναι σαθρή, ότι και να προστεθεί θα διαλυθεί με την πρώτη ταραχή. Ξεχνά τα διδάγματα του παρελθόντος, τις αξίες "μιας άλλης εποχής", όπως λέμε υποτιμητικά, και γυρίζει την πλάτη σε καθετί που θα έπρεπε να κατέχει εξαρχής για να πορευτεί. Αποτέλεσμα; Η αέναη ταλάντευση που μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες, αν και όχι πάντοτε ορατές. Θέλω να ξεκαθαρίσω εδώ, λάτρης του κάθε νέου αρκεί να έχει την κουλτούρα και τα συστατικά "μια άλλης εποχής". Εξάλλου το νέο δεν θα ερχόταν αν δεν είχε διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο το παλιό. Τρομάζω και θλίβομαι για το μέλλον του σημερινού παρόντος όπως έχει διαμορφωθεί ή όπως εμείς επιτρέψαμε να γίνει.
"Εμπρός πίσω" λοιπόν! Πάμε πίσω να πάρουμε την απαιτούμενη φόρα, την απαραίτητη ώθηση για να χαράξουμε την πορεία μας στο στερέωμα της ζωής. Καμία πορεία δεν υπήρξε ποτέ ρόδινη και ασφαλής, νομίζω όμως ότι αυτό είναι και το ενδιαφέρον στην ανθρώπινη φύση. Όσα βουνά ανέβεις, τόση περισσότερη θέα θα απολαύσεις, το μόνο σίγουρο.
