Ιαχές και μελωδίες ακούγονταν
λέξεις και ήχοι ενωμένα με σκέψεις.
Σκέψεις, υπάρξεις, απώλειες
λήθη δεν ήταν, θα θελε να ταν.
Να ταν μια μέρα άλλη,
διαφορετική χωρίς τούτο το μαράζι.
Μαράζι και θλίψη βαθιά,
ας την εγκατέλειπε μια στιγμή.
Στιγμή ήταν και εκείνη,
ο χρόνος την πήρε, μόνη την άφησε.
Άφησε όλα να γίνουν,
δικιά της ευθύνη, άλλος κανείς εκεί.
Εκεί θα θελε να περπατούσε,
δύο λεπτά, δύο κορμιά, δύο ανάσες.
Ανάσες που άλλο να σπαταλά,
δεν θέλει, δεν μπορεί, δεν πρέπει, δεν αρκεί.
Αρκεί μόνο εκείνη να χαθεί,
μια λύση να βρεθεί, καμιά ανάμνηση να μην σταθεί.
