Κάτι βραδιές σαν την αποψινή,
συλλογιέμαι και ελπίζω.
Μοιάζουν τα αστέρια να περιμένουν,
να δέχονται όσα λέω.
Ένας τέτοιος ουρανός,
ίσως να κρύβει και ένα Θεό.
Πάρε απόψε την ψυχή μου,
δεν μπορεί,
μια τέτοια νύχτα,
όλα μπορούν να συμβούν.
Δέξου την υπόσταση μου,
που ψιθυρίζει την αλήθεια της.
Κράτα την και κάντην δική σου.
Απόψε, άκου με!
Δεν μπορεί κάτι τόσο δυνατό,
να ναι και λάθος.
Δεν γίνεται όσα υπάρχουν,
να ναι ένα ψέμα.
Κάνε τα αλήθεια,
κάνε τα ζωή.
Φωνάζω, πασχίζω, μα μια σιγαλιά.
Ταυτόσημες κοινοτυπίες
επαναλαμβανόμενα διατυπωμένες.
Ό,τι είδα, ό,τι γράφω, για ό,τι σιωπώ.
Την σκέψη μου απασχολεί,
περισσότερο από όλα,
τα μάτια μου δουλεύουν.
Συστηματικά και ασταμάτητα.
Σκόρπια λόγια μπαίνουν βιαστικά σε στοίχιση.
Τελευταίος λόγος για απόψε, για το σήμερα.
Ρητώς απαγορεύεται η ρήψη καυτών δακρύων
σε κάθε είδους προσπάθεια ψυχικής απεικόνισης!
