Ελπιμονή...

Και για όσους αναρωτιέστε τι είναι η ελπιμονή, τι εννοεί αυτή η κοπέλα επιτέλους;!; κοιτάξτε και γω κλεμμένο το 'χω... Ας πούμε λοιπόν πως είναι η ελπίδα και η υπομονή, 2 σε 1! Όλοι ξέρετε, θέλετε, προσπαθείτε, πασχίζετε, να τα αποκτήσετε και τα 2! Κάντε ελπιμονή λοιπόν, είναι πιο γρήγορο και βολικό.

Και δεν ξέρω, ή μάλλον δεν ξέρω σίγουρα, αλλά αν με ρωτούσε κάποιος τι θέλεις να γράψεις εδώ σήμερα, δεν είμαι σίγουρη τι να του πω... γιατί επειδή ξεκίνησα να γράφω δεν σημαίνει οτι ξέρω και τι θέλω να πω! Αυτή τη στιγμή, στο μυαλό μου έχω πολλά πράγματα, άλλα σε πολύ πρώιμο στάδιο, σε αρχικό, και άλλα τα οποία είναι τόσο ξεκάθαρα που αν είχα την δυνατότητα θα τα φώναζα, θα τα έγραφα και σε ένα τοίχο, ή κάπου να φαίνονται και θα γινόμουν χαρούμενη, μόνο που κατάφερα να τα εκφράσω! Ξέρεις και ξέρω, οτι θες και συ να πεις κάποια πράγματα, αλλά τι σε φοβίζει;

Το εύκολο θα ήταν να σου πω εγώ, να σας πω, εγώ τι σκέφτομαι και πως βλέπω τα πράγματα. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές περιπτώσεις, αν και γενικά εμένα μου αρέσει να εκφράζω όσα σκέφτομαι και θέλω, χωρίς αυτό να είναι πάντα εύκολο ή αρεστό... Εντάξει σε πρώτο βαθμό, δεν είναι εύκολο και για μένα να μιλάω και να εκφράζομαι, γιατί καλά είναι όσα σκέφτομαι εγώ, αλλά οι άλλοι τι φταίνε;;; η αλήθεια είναι πως γενικά δεν σκέφτομαι και τέρατα, αλλά δεν συμφωνούν όλοι με τον τρόπο σκέψης μας, και αυτό το θεωρώ υγιές. Ναι, μου αρέσει επίσης ο διάλογος, ακόμη και μια διαφωνία που θα προέλθει από μια κουβέντα, είναι και αυτή εποικοδομητική. Τι γίνεται όμως μαυτά που θες να πεις, αλλά δεν μπορείς λόγω κατάστασης και συνθηκών;

Η απάντηση δεν είναι απλή, ούτε κανείς θα την έδινε με ελαφρά τη καρδία... Η αλήθεια είναι πάντα η καλύτερη λύση, τουλάχιστον δημιουργεί τις προυποθέσεις, να τα 'χεις καλά με την συνείδηση σου και να προχωράς σωστά, εφόσον την γνωρίζεις. Αλλά λένε πως η αλήθεια είναι σαν επίπεδο κρεβάτι χειρουργείου, πάντα θα σε βόλευαν κάποια μαξιλαράκια άνεσης, βλέπε μικροψέματα. Και πάλι όμως καταλήγουμε σε σταυροδρόμι, και επειδή δεν μπορείς να δεις την πραγματικότητα με την ίδια ευκολία, κάπου εδώ εμφανίζονται οι καλοί φίλοι, με ρόλο να είναι εκεί, και να σου παρουσιάζουν την αλήθεια, όσο σκληρή και να είναι, εξάλλου ξέρεις οτι θα είναι εκεί για να σε στηρίξουν και μετά την αποκάλυψη της. Οι πραγματικοί φίλοι, θα είναι πάντα εκεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Πολλές φορές αυτό το ξεχνάμε, το προσπερνάμε χωρίς να δίνουμε την σημασία και την προσοχή που του αναλογεί.

Αντίθετα, υπάρχουν περιπτώσεις που δεν μπορείς και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πεις αυτά που σκέφτεσαι και κατ' επέκταση να παρουσιάσεις την πραγματικότητα σε κείνους που δεν μπορούν και δεν θέλουν να την δουν. Και ίσως να είναι καλύτερα έτσι, αφού κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν αντέχει να ακούσει όσα και ο άλλος μπορεί.

Συμπερασματικά (;), πρέπει να αποκτήσουμε το κριτήριο του πότε μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα και πότε όχι, να λέμε αυτά που σκεφτόμαστε και στο τέλος να προχωράμε είτε με την αρέσκεια και των άλλων είτε μόνο με την δική μας! Μάλλον μέσω της πείρας, αλλά τι είναι η πείρα, αν όχι η ίδια η ζωή;

P.S.: Ποτέ μην ξεχνάτε, η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη, η δεύτερη η πιο φρόνιμη...