Τρεις λέξεις άρρηκτα συνδεδεμένες με τις ζωές μας, με τα βιώματα, τους ανθρώπους και τις επιλογές που κάναμε μέχρι τώρα σ αυτές. Κάθομαι καμιά φορά και σκέφτομαι, τι έχει συμβεί μέχρι τώρα στη ζωή μου, τι έχω πετύχει, που πάω γιατί επιλέγω ή απορρίπτω κάποια πράγματα, γιατί γενικά έχω διαμορφώσει έτσι το περιβάλλον μου...
Είναι δύσκολες σκέψεις αυτές, σου θυμίζουν γεγονότα, καταστάσεις, σου φέρνουν στο μυαλό τις χαρές αλλά και τις λύπες που έχεις βιώσει, τους ανθρώπους που ήταν και παρέμειναν δίπλα σου, αλλά και τους ανθρώπους, που έφυγαν. Κάπου εκεί διερωτώμαι γιατί οι άνθρωποι φεύγουν, είναι από επιλογή, είναι οι συνθήκες που το επιβάλλουν, είναι ίσως επιλογή κάποιας ανώτερης δύναμης; Ψάχνοντας αναζητώ όχι μόνο την αιτία αλλά και τα ίδια τα άτομα, που μου θυμίσουν πολλές φορές φωτογραφίες στο παλιό μπαούλο, ξεχασμένες και καταχωνιασμένες εκεί μέσα, όχι επειδή δεν τις θέλουμε αλλά επειδή η ταχύτητα της ζωής δεν μας επιτρέπει να ταξιδεύουμε σ αυτές. Πολλές φορές αυτό αποτελεί απλά μια δικαιολογία, αλλά για μένα διατηρεί και μια ουσιαστική χρησιμότητα, γιατί ότι και να χει συμβεί κανείς δεν πρέπει να ζει από το παρελθόν, αλλά πρέπει να προχωρά τη ζωή του δημιουργώντας νέα δεδομένα.
Και όμως, παρόλα αυτά, δεν είναι δυνατό να ξεχνάς τίποτα και κανέναν, γιατί έτσι διαγράφεις και την ίδια σου την ύπαρξη. Σίγουρα, κανείς μας δεν θα ήθελε να διαγράψει, αλλά φυσικά ούτε να ξεχάσει ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή, και μας λείπουν τόσο χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι γιαυτό. Όπως λέω πάντα κανείς δεν έχει φύγει, όσο ζει μέσα μας, όσο υπάρχει στην καρδιά μας. Και είναι τέτοιες μέρες σαν αυτές εδώ, λίγο πριν το Πάσχα, που θυμάται κανείς ακόμη και κάποιους οι οποίοι δεν υπήρξαν δίκαιοι, όπως μπορεί να ορίσει κάποιος το δίκαιο. Ακόμη και αυτούς για μένα, πρέπει να τους θυμόμαστε με καλοσύνη και να μην τους κατηγορούμε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας είναι να τους αφήσουμε μακριά από τη ζωή μας και να ενδιαφερόμαστε να είναι καλά, παρά το κακό που μπορεί να μας προξένησαν.
Οι αναμνήσεις αντιπροσωπεύουν τα βιώματα μας, την πορεία μας στη ζωή, και προσπαθώντας ή αφήνοντας τες να φύγουν και να ξεχαστούν με το πέρας των χρόνων, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να χάνουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Άλλωστε όπως είπε και ο Ευριπίδης " Όποιος σωθεί, έχει χαρά τους πόνους να θυμάται."
Εύχομαι σε όλους, αυτό το Πάσχα να μας βρει υγιείς και γεμάτους αισιοδοξία για το μέλλον. Καλό Πάσχα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου