Βαγόνια ζωής

Γραμμές του μετρό,

μια βραδιά του Σαββάτου.

Δύο αντικρινές αποβάθρες,

παράλληλες γραμμές

με προορισμό αντίθετο.

Κορίτσι όμορφο, γλυκό, κεφάτο.

Αγόρι νέο, με ένα χαμόγελο γεμάτο.

Στέκονται απέναντι, μα είναι δίπλα.

Κοιτάζονται ασταμάτητα, με μάτια δίχτυα.

Δεν μιλούν, αυτά τα βλέμματα αρκούν.

Τα τρένα έρχονται, οι στιγμές λιγοστεύουν.

Τα μάτια της έχουν γεμίσει, 

εκείνος δεν το βλέπει. 

"Θα με θυμάσαι!", ξάφνου, της φωνάζει.

Δεν είναι ερώτηση, ούτε απορία.

Είναι κατάφαση, κρύβει αγωνία.

Στα τρένα τους θα μπουν,

χάνονται και το ξέρουν.

Εκείνη διαλέγει θέση στο παράθυρο,

μια εικόνα του τέλους, παλεύοντας να κλέψει.

Εκείνος με ένα πλατύ χαμόγελο προβάλει εκεί,

ανταποδίδοντας το βλέμμα, χαζεύει μια οπτασία.

Χάνονται μες τα βαγόνια της ζωής.

Είναι το βράδυ, κάποιου Σαββάτου.

Μα μόνο η ζωή ξέρει, πρέπει να τους ενώσει.

Τα τρένα επανέρχονται συνέχεια στους σταθμούς τους.