Κερί αναμμένο, δίνει φως στο σκοτάδι γύρω του.
Όχι σε σενα.
Στιγμές γεμάτες, αφήνει, τον κατακλύζουν.
Φως ψάχνει να χτίσει το μέλλον.
Το ερχόμενο.
Στιγμές περάσαν δίπλα του, δεν τις κατάλαβε πως φύγαν.
Μιλά δίχως ούτε και να ακούει τις σκέψεις.
Έξω τις αφήνει και αυτές μένουν να τον κοιτούν.
Ψάχνει την θέση του να εννοήσει,
να την αφήσει να τον προσδιορίσει.
Πολύ το συλλογιέται, το βλέπει και δεν το κοιτάζει.
Εκείνου το μυαλό δεν το χωρεί, εδώ που είναι τώρα.
Θέλει να ακουστεί, φωνή δεν βγάζει.
Τα μάτια θα γυαλίζουν, απ'τη κραυγή περσότερα μιλούν.
Ανυπότακτες σκέψεις διασχίζουν το δωμάτιο.
Η σκιά του, τον ξεπερνά. Συνήθειο παντοτινό.
Αναρωτιέται αν είναι ο ίδιος ή εκείνη στο αύριο.
Το διπλανό δωμάτιο θα σπάσει την σιωπή, μόνο του χώρου.
Εκείνος όρθιος πια, βιάζεται να κλείσει το συρτάρι των αμφιβολιών.
Γνωρίζει την κατάληξη των εξελίξεων, υπολόγισε ξανά τις συνέπειες των πράξεων.
Φανάρια της χαράς, τρεμοπαίζει η φλωγίτσα τους.
Δική του ζεστασιά και πράξη.
Άνθρωποι τα βλέπουν, τα θαυμάζουν.
Εκείνος στέκει να κοιτάζει τους περαστικούς.
Καθένας ξέχωρος, βιαστικός μα υπάρχων.
Δύο μάτια, δικά του μάτια δακρύσαν ξανά.
Τελευταίου διαστήματος συνήθεια αυτό το δάκρυ.
Δεν έψαχνε πως έρεαν, τα επέτρεπε όμως.
Όλα δικά του ήταν. Τα θέλησε όλα πολύ και εκείνα ήρθαν.
Τρομάζει μόνος στις ιδέες, τις γράφει.
Ζεστά λόγια που άκουσε, φυλαχτά τα κανε.
Θα τον συντροφεύουν πάντα στο χρονικό των επιλογών.
Αφού υπήρξαν, ποτέ δεν θα αφήσει να χαθούν.
Δεν ήταν το τίποτα του παντός.
Το όλον του είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου