Κονσέρτο

Έχω έναν μετρονόμο, 

κάθεται δίπλα στην καρδιά 

και την μετρά, τικ τακ, τικ τακ,

ας τον πούμε, "λογική".

Στην αρχή προσπάθησα να τον σταματήσω,

έβγαζα τις μπαταρίες, ας τις λέμε "πρέπει",

αφαιρούσα τον δείκτη, ας τον πούμε "σκέψεις".

Έκανα τα πάντα που μπορούσα, 

μα αυτός δεν σταμάταγε το μέτρημα του,

και ρύθμιζε αλλιώς τούτους τους χτύπους της καρδιάς.

Ώσπου μια μέρα ήρθανε οι αριθμοί, αυτοί του μετρονόμου,

μετρούσαν τους ανθρώπους στην ζωή της,

τις καταστάσεις, τις αποστάσεις, τις εντάσεις, τις ενστάσεις.

Αιτίες και αφορμές δεν έψαξαν ποτέ,

νοιάστηκαν μόνο για την καρδιά με το παράξενο τικ τακ,

νομίζω τούτοι οι αριθμοί συναισθημάτων όψεις παίρνουν.

Και τελικά, αυτός ο μετρονόμος δεν θα σταματήσει,

δεν θα πάψει ποτέ κείνο το τικ τακ, κείνο το μέτρημα.

Αυτό το λάθος μέτρημα, με τα χρόνια θα γίνει σωστό,

συνήθισε βλέπεις τούτη η καρδιά, έτσι να χτυπά.