Πλάσματα για άσματα

Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος,
μιά χαίρεται και γελά,
μιά απελπίζεται και πονά.

Πως να αρνηθώ εγώ
τούτη την φύση,
κι ας είναι απάνθρωπα ανθρωπινή.

Ομολογουμένως είναι,
απάνθρωπη από πλευράς συμπόνιας,
κάπου τώρα θα γελάσει η απονιά.
Συμπονώ, πόσο παράξενο
και μιας και το σκέφτηκες, πες το,
ψεύτικο και ξενικό, ακούγεται.
Μπορεί και να το θες,
δύσκολα όμως το κάνεις.

Πως γίνεται να νιώσεις τον άλλον;

"Δεν γίνεται, μην γελιέσαι",
ούρλιαζε πιο εκεί η λογική.
"Αν το θες, θα γίνει!",
ψιθύρισε σιωπηλά η ψυχή.

Δεν ξέρω ποια να πιστέψω,
ίσως και καμιά, εν τέλει.
Φίλες μου χρόνια πολλά,
με βασανίζουν τακτικά,
θα με υποστούν, εν γένει.