Σταγόνες φωτιάς

Άνοιξε την πόρτα και έτρεξε έξω,
είχε από ώρα πιάσει μια δυνατή βροχή,
τριβέλιζε το μυαλό της, την ψυχή της.
Λυσσομανούσε η βροχή, φώναζε η λαχτάρα.

Στάθηκε στο κέντρο της πετρόχτιστης αυλής,
έκλεισε τα μάτια, άφησε την βροχή να την αγγίξει,
να την αγκαλιάσουν οι στάλες, να ενωθεί μαζί τους.
Ο χρόνος έμοιαζε να χάνεται,
η βροχή την ένοιαζε μόνο,την κυρίευσε.
Μούσκεψαν τα ρούχα, αναστατώθηκε η ηρεμία.
Σιωπή σκέψεων, ψαλμωδία αισθημάτων.

Άνοιξε τα χέρια, έκλεισε τα μάτια,
άφησε να κατακλύσει πρώτα τα χείλη
μετά τον λαιμό της.
Παραδόθηκε αμαχητί στην ορμή της ζεστασιάς,
που οι παγωμένες ψιχάλες της πρόσφεραν.
Στάλες δροσιάς σε μέτωπο που καίγεται,
από την φλόγα της καρδιάς.
Αναπνοές δυνατές και γρήγορες,
πλατύ χαμόγελο απόλαυσης.

Ηδονή της παράδοσης,
απουσίας ελέγχου και ορίων.
Βροχή παντού, επιθυμία διάχυτη.