Πετυχημένη αποτυχία...

Ήταν πρωί. Ένα συνηθισμένο πρωινό, λίγο πριν τις εννιά. Ξύπνησα ήρεμα, χωρίς μεγάλη δυσκολία ή προσπάθεια, πάντοτε υπό τους ήχους του ξυπνητηριού που αδιάκοπα καθημερινά έπαιζε την μελωδία του, καλώντας με να τερματίσω τον ύπνο που με τόση βουλιμία απολάμβανα. Κατέβηκα βιαστικά την σκάλα και ακολούθησα μια ακόμη καθημερινή συνήθεια, άνοιξα διάπλατα τις μεγάλες μπαλκονόπορτες επιτρέποντας στο φως της μέρας να μπει στο σκοτεινό, μέχρι πρότινος, σαλόνι. Ήταν σαν να επέτρεπα στο φως να μπει και στην δική μου μέρα και να την κάνει πιο αισιόδοξη.

Βλέποντας τον ταχυδρόμο στο διπλανό σπίτι, σκέφτηκα αυτό που για τόση ώρα απέφευγα. Πετάχτηκα έξω, για να πάρω τα δικά μας γράμματα, δύο λογαριασμοί, ένα προσκλητήριο, μια εφημερίδα, και να το, το γράμμα που είχε παραλήπτη εμένα και μάλιστα προσωπικά. Το άνοιξα αμέσως με μεγάλη προσμονή, ελπίδα, και δεν θα στο κρύψω μια κρυφή φοβία, και αν ήταν αρνητικό; Οι γραμμές πέρασαν από μπροστά μου, σαν να χόρευαν, λέξεις με άρθρα πιασμένα από το χέρι σε ένα ασταμάτητο, βασανιστικό και βίαιο χορό. Με μια ανάσα έφτασα στο τέλος, για να καταφέρω να την χάσω κι'αυτήν. Λίγο πριν το τέλος της πρώτης σελίδας με κόκκινα γράμματα , κόκκινα σαν να ήθελαν να δώσουν μια δόση χαράς στο στενάχωρο περιεχόμενο, έγραφε :"Καταλήγοντας θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε οτι ύστερα από σοβαρή σκέψη και επεξεργασία των στοιχείων που μας προσκομίσατε, η αίτηση σας για παραλαβή και ανάθεση ονείρων, απορρίπτεται. Λυπούμαστε ειλικρινά." Διάβασα τις γραμμές ξανά και ξανά, σαν να μην μπορούσα να αντιληφθώ τι ακριβώς εννοούσαν. Και πραγματικά δεν μπορούσα. Μετά είδα, κατάλαβα και αποφάσισα σε μια στιγμή.

Τι σημασία έχει όταν οι άλλοι σου επιτρέπουν να κάνεις όνειρα, ακόμη και μια τόσο σοβαρή επιτροπή, αξιολόγησης-ανάθεσης. Σημασία έχει να το θες εσύ, να είσαι τόσο πραγματικά και ουσιαστικά αποφασισμένος να θυσιάσεις τα πάντα για να δεις αυτό το ένα, μοναδικό, σημαντικότερο από όλα, να γίνεται πραγματικότητα. Τα όνειρα είναι δικά μας, και μόνο δικά μας! Θα συνεχίσω λοιπόν, να προσπαθώ να βλέπω κάτι, εκεί πέρα μακριά στην καρδιά μου, και να το κάνω πράξη. Έτσι θα κάνω την ζωή μου όπως την θέλω εγώ.

Έσκισα τον φάκελο και το χαζό ,τώρα πια, περιεχόμενό του. Ήξερα τι έπρεπε να κάνω.

Ήταν πρωί. Ένα συνηθισμένο πρωινό, λίγο μετά της εννιά, λίγο μετά την πρώτη δική μου απόφαση σ'αυτήν την ζωή.