Είναι κάποια απογεύματα, που έχεις δουλειές, υποχρεώσεις και δίαφορα πράγματα να κάνεις, και όμως έρχονται κάποιες σκέψεις, "χτυπάνε την πόρτα" του μυαλού και "στρογγυλοκάθονται" στις σκέψεις σου! Με τον ερχομό τους, σε καθιστούν ανίκανο να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο, αν πρώτα δεν έχεις βγάλει κάποια άκρη μαζί τους...
Και είμαι εδώ σήμερα, με τις σκέψεις μου και την φλυαρία τους, νοιώθοντας ότι αν δεν εκφραστώ κάπως θα πνιγώ από υπερφόρτωση στοιχείων. Αν προσπαθήσω να στοιχίσω αυτά που σκέφτομαι, πρώτα έρχεται η ελπίδα και η αμφιβολία για την ύπαρξη της ή αν θέλετε και το κατά πόσο πρέπει σε κάποια πράγματα, να ελπίζουμε για ελπίδα. Όσο το σκέφτομαι, όλο και περισσότερο πιστεύω ότι οι ελπίδες μας μας ντοπάρουνε με θετική ενέργεια, όταν θέλουμε κάτι να γίνει πολύ. Μήπως όμως, όλο αυτό είναι μια ψευδαίσθηση, κάτι που "υπνωτίζει" το νου, και μας κάνει να περιμένουμε κάτι που στην ουσία δεν θα ρθει ποτέ;
Από την άλλη, η φράση είναι γνωστή, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως γεννήθηκε κάποια στιγμή για να της δοθεί και η ευκαιρία του θανάτου;
Αυτά σκέφτομαι και όσο τα διαβάζω, έχω την εντύπωση πως ούτε νόημα και λογική σειρά έχουν, ούτε αξίζει να παιδεύω το μυαλό μου μαυτά...δεν ξέρω αν κάποιος εκεί έξω έχει αυτή τη στιγμή τη δυνατότητα να καταλάβει τι λέω και κατά βάση τι εννοώ, αλλά πραγματικά είμαι σε ένα στάδιο που βλέπω πολλές ελπίδες που έχω δημιουργήσει να είναι φρούδες, και αναρωτιέμαι αν είναι κάτι της στιγμής χωρίς καμία σημασία, ή αν πρέπει να μορφοποιήσω αν όχι να αλλάξω ριζικά όσα ελπίζω και εύχομαι να συμβούν.
Άσε τη ζωή να σου δείξει, μου είπε κάποτε κάποιος, και αυτό θα γίνει, είτε ελπίζω είτε όχι.
Με ένα μυαλό κουβάρι και μια ζέστη αφόρητη, έχετε γεια!
Στην ουσία τι είναι η ελπίδα; Η πίστη στην πραγματοποίηση ενός γεγονότος για το οποίο υπάρχει μικρή πιθανότητα να συμβεί. Διότι αν κάτι έχει μεγάλη πιθανότητα να συμβεί, λέμε ότι είναι αναμενόμενο, ενώ αν κάτι δεν πρόκειται να συμβεί με τίποτα, το θεωρούμε ακατόρθωτο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ ελπίδα, λοιπόν, είναι κάτι πολύ ρεαλιστικό, αν το τοποθετούμε στη σωστή βάση. Και είναι κάτι τελείως διαφορετικό από την "αλήθεια" που αισθανόμαστε ότι πρεσβεύει.
Άρα, η ελπίδα δεν είναι παρά ένα στήριγμα, μια ακόμα πίστη. Και δεν τη χρειάζεσαι στο σίγουρο, αλλά στο αβέβαιο ή στο δύσκολο. Και υπό αυτή την έννοια, οι φρούδες ελπίδες είναι θεμιτές, αν σου δίνουν ανάσες στο μαραθώνιο που τρέχουμε...
Κάποτε θα έλεγα οτι, το να μπορείς να αναπνέεις από ένα ψέμα, μια ψευδαίσθηση μόνο καλό δεν κάνει και οτι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να σε οδηγήσει στο τέλος του μαραθωνίου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠια πιστεύω, οτι είναι καλύτερο να συνεχίσεις να τρέχεις, ακόμη και αν κάποια στιγμή δεν έχεις πια τη δυνατότητα. Άλλωστε έχεις ήδη πάει λίγο πιο κάτω με τις φρούδες ελπίδες και τις ανάσες που σου πρόσφεραν απλόχερα!...