Εναπομένων χρόνος λιγοστός

Χωρίς να ξεχωρίζει, γεννήθηκε.
Αγαπημένη και αναμενόμενη από ανθρώπους πολλούς.
Μια ζωή θέλησε να ξεκινήσει και να την αναθρέψει.
Μικρή σαν στάλα έπεσε τότε
τάραξε τον ωκεανό ακόμη και όσων δεν την περιμέναν.

Όνειρα, αγκαλιές, τραγούδια, ουρλιαχτά, παρέες,
αγάπη, πάνω από όλα αγάπη απέραντη.
Ανάθρεμμα ξέγνοιαστο και επίπονο μαζί.

Κολύμπησε σε νερά απάτητα,
βυθίστηκε κρατώντας σωσίβιο,
κοιμήθηκε με όνειρα εφιαλτικά.
Μακρινά όλα πια, απορρόφησαν την όποια ύπαρξη της.

Κρυστάλλινα ποτήρια, εύθραυστα μα πεντακάθαρα
μοιάζουν οι μνήμες.
Το κρασί της λησμονιάς δεν πρόκειται να αγγίξει.

Αυτό που ζήτησε, ακόμη δεν το βρήκε.
Αλυσιτελείς προσπάθειες με προδιαγεγραμμένο τέλος.
Ζει ζωή μισή, προσπαθεί δική της να την κάνει,
με άλλους να την ζήσει.
Λιγοστός χρόνος αναμονής απομένει.

Μια απορία κυριεύει τα πάντα προτού να ξεκινήσει.

" Σ'αρέσει η ζωή σου έτσι όπως είναι; "  

.