Μπροστά στον καθρέφτη

- Φοβόμουν, μην με κατηγορείς.

- Πάντα θα το ξέρεις, ο πιο σκληρός κριτής θα είμαι εγώ. Σου 'μαθα να λες αλήθεια.

- Την λέω.

- Τότε προς τι τα ψέματα;

- Δεν είπα ποτέ.

- Στο είπα, αυτό το "ποτέ" μην το χρησιμοποιείς. Δεν το εννοείς, κανείς δε το κάνει. Και μην προσπαθείς να με παραπλανήσεις. Μίλα!

- Τα φοβόμουν όλα, τα άσχημα, τα ρίσκα, και τα καλά. Όλα! Δεν με είχα ικανή, έτοιμη. Και δεν ήμουν. Λέω αλήθεια.

- Μην κλαψουρίζεις. Θάρρος! Δύναμη!

- Δεν κλαψουρίζω. Με τα χρόνια το κατάφερα και αυτό, να κλαίω πάντα από μέσα μου όταν έχει κόσμο, ακόμη και σενα.

- Σταμάτα να αλλάζεις κουβέντα. Σκέψου προσεκτικά, βρες τα όλα και δείξε τα μου.

- Λένε, οτι υπάρχουν πράγματα που τα ζεις, εσύ ο ίδιος, και δεν τα κατανοείς. Όσοι και να σου εξηγούν, να τα αναλύουν να προσπαθούν, φτάνει μόνο ένα δικό σου λεπτό.

- Τι λεπτό; Ποιο λεπτό; Που πρέπει να είναι;

- Ένα απλό, κανονικό λεπτό, μπορεί να σε βρει παντού, και θα σε βρει. Με βρήκε.

- Πες μου. Τι ξέρεις; Τι άλλαξε;

- Με είδα, χωρίς δικαιολογίες, τώρα κατάλαβα.

- Τι πράγμα;

- Ο φόβος με έχει νικήσει.

- Αυτό το ξέρω, ζεις φοβισμένη.

- Ναι

- Γιατί;

- Αφού το ξέρεις. Εσύ με έκανες.

- Όχι, λες ψέματα πάλι.

- Εσύ με έκανες και οι ηλίθιοι κανόνες σου.

- Πρόσεχε τι λες!

- Το κάνω, πλέον, ναι. Η αλήθεια είναι όλη μπροστά μου πια.

- Και τότε, γιατί κάνεις έτσι;

- Πλήρωσα για να την βρω. Με έκανες να την φοβάμαι.

- Και τώρα; Τι πρόβλημα υπάρχει πάλι;

- Πέρασε ο καιρός.

- Πάντοτε θα το κάνει. Πάλι δικαιολογίες;

- Η αλήθεια είναι.

- Ποια από όλες;

- Στην μόνη σημαντική αποστολή της ζωής μου, φαίνεται να απέτυχα.

- Άλλαξε το. Σε έκανα δυνατή.

- Είμαι στ' αλήθεια;

- Είσαι εσύ. Αυτό αρκεί.